دوتا چیز میتونن مود منو در لحظه عوض کنن فیزیک و دیدن اون...

امسال رسما نیاز دارم برم یه کلاسی که هم بتونم بزنم و هم کتک بخورم...

فکر میکردم آسونه...

اقیانوس ارام من، دنیا چقدر بزرگ و عجیب است، نه؟.. روزی را به یاد می آوردم که کنارت بودم، به دستپاچه شدنهایت میخندیدم، و میگفتم، آروم باش و زیادی جدی نگیر... روزهایی که صبح هایش آفتاب نزده، پیشت میامدم، حالت را میپرسیدم و سعی میکردم خوشحالت کنم... و بلافاصله بعد، روزهایی را به یاد می آورم که دیگر خندیدن فایده نداشت، روز هایی که درحالی که متعجب، گوشه ی در کلاس وایساده بودم، و دستم را مشت کرده بودم، به تو نگریستم و بارها در دلم گفتم ازت توقع نداشتم... بارها گفتم این بود، کسی که دوستداشتی تنهایش نگذاری؟... این بود؟... امکان نداره، امکان داره؟... و باهات حرف زدم برای آخرین بار، و هر لحظه بیشتر از قبل برایم ناشناس بودی... با شنیدن جمله ی آخرت، در دلم جمله ی "مگه کسی ارزشهاتو زیر پا گذاشته که میگی؟ چجوری میتونی رو حرفات فکر نکنی؟" تکانی خورد... و بعد رهایت کردم، اما فکر نکنم در روزهای آینده رها بمانی... من دیگر نمیبینمت، اما تو قطعا مرا خواهی دید، بارها، بارها و بارها... جالب است، چه دنیای بزرگی که کوچکترین چیزها بسیار واضح در آن نهادینه شدند، نه؟... شاید بتوانی جلوی سایه ام که به دنبالش میدوی بگیری؟... منم به اندازه ی تو امیدوارم... کی میدونه؟ شاید تو از من یه روز بهتر بشی؟...

نمیدونم... فقط میخوام برم یه جای دور که مثلا خیالم راحت باشه کسیو نمیشناسم کسیو نمیبینم و برای دل خودم کار کنم، چیزایی که دوستدارمو راجع بهش بخونم...

پلوتو ، چیزی که تمومش کردیو فراموش کن.