فصل امتحانا شده و دوباره مغز دانش آموزا و محصل ها پر شده از استرسایی که حقشون نیست . . . پر از اضطرابای بی ثمر یکم برای سنشون زوده. میدونی نمیخام بگم نخون. نمیخام بگم این نمره ها تو آیندت هیچ تاثیری نداره. نمیخام بگم معلما سخت میگیرن و فلان. نمیخام بگم این پیامو بفرست به معلمت که باهات راه بیاد. نمیخام بگم بهتره توی این ایام معلما بیشتر‌ همراهی کنن! اینا چیزایین‌ که همه میگن . . . همه میگن آموزشا مجازیه و‌ نباید امتحانا حضوری باشه! خب‌ راستم میگن. همونطور که حضوری درس خوندن و مجازی امتحان گرفتن مسخرست. مجازی درس خوندن و حضوری امتحان دادن هم مسخرست! اما من هیچکدوم از این چیزا رو نمیخام بگم. میخام بگم من درکت میکنم! میخام بگم زندگی خیلی خیلی راه های سخت تری قراره جلوت بزاره و سرِ یه امتحان که نتیجش توی آیندت و مسیر‌ هدفات صفره اون ذات پاکُ و دوست داشتنی خودت رو سرزنش نکن! میخام بهت بگم‌ زندگی مثل آمپول زدن میمونه! هرچی سفت تر بگیری . . . دردشم بیشتره. خلاصه. امیدوارم توی درس و امتحان توانت هرچقدر که هست رو بزاری . . اگه نشد! خب فدا سرت ;) چه اشکال داره؟ یبارم نشه . . و چه بهتر توی موضوعی نشه که هیچ آسیبی قرار نیست بهت بزنه توی کنکور‌ و آیندت. مهم اینه تو تلاشتو کردی! چه ۲۰ بشی. چه ۱۰. چه ۵. خلاص.㋛︎♡

قشنگ‌ترین حس دنیا زمانیه که با یه نفر احساس راحتی و صمیمیت می‌کنی، یهو می‌بینی داری یه چیزایی رو بهش میگی که تاحالا به هیچ‌کس نگفتی و اون یه جوری تورو میفهمه و درکت میکنه که انگار همه ی عمرت میشناختیش..

بهت گفته بودم: چشمات وقتی میخندی بوی پرتقال میدن و صدای خندهات شبیه صدای سوختن هیزم وسط یه زمستون یخبندونه؟ پس لطفا همیشه بخند:)

اونی که می دونه از چی ناراحت می شی و یا رو چی حساسی ولی باز تکرارش می کنه؛ شاید بار اول از ندونستن باشه، بار دوم اشتباهش باشه ولی قطعا بار سوم و چهارم، انتخابشه. پس تو هم سعی کن بار اول بگذری، بار دوم ببخشی؛ بار سوم اهمیت ندی و بار چهارم خودشو با انتخاب اشتباهش تنها بذاری.

یه آدمایی هم هستن که باید باشن، اصلا نبودنشون انگار واسه این دنیا تعریف نشده، دلت میخاد ساعت ها باهاشون حرف بزنی بدون اینکه نگران چیزی باشی، این آدما میتونن دنیایِ خاکستری مارو رنگی کنن دقیقا مثل تو...

بعضی وقتا ادما یه کارایی میکنن که نه ناراحت میشی نه متنفر میشی ازشون فقط با خودت میگی چرا تا الان فکر میکردم این با همه ادما فرق داره.

‏درونگرا بودن اینجوریه که هر حرفی میخوای بزنی، حس میکنی لزومی نداره اینو بگی، میخوای از مشکلاتت صحبت کنی، میگی خب مگه اینا میتونن واسم کاری کنن؟! بگم که چی؟! اینجوریه که دیگران فکر میکنن افسرده‌ای، درصورتی که فقط از اضافه‌گویی خوشت نمیاد!

مثلا یه فیلمِ دوساعته رو پنج‌ساعته داری یه جا می‌فرستی و منتظری آپلود شه؛ نودونه درصد که می‌شه، الان وقتشه که تیک بخوره، یهو می‌زنی رو ضربدر و کنسل می‌کنی. این‌طوری حذف می‌شن‌ ادما از زندگیم. همین‌قدر یهویی، همین‌قدر عجیب‌، دقیقا همین قدر‌ بعد از کلی تلاش.

:)

چای که سرد میشه روش آب جوش میریزنن گرم میشه،درسته که گرم میشه اما کمرنگ میشه! رابطه هم همینه! میشه دوباره زنده اش کرد ولی مثل روز اول نمیشه... نمیشه هر رفتاری خواستی انجام بدی، هر چی دوست داشتی بگی و بعد فکر کنی که میشه درست مثل روز اول بشه...

یه مرزی هم هست به نام "مرز مهرسردی" که دیگه نه چیزی خوشحالت میکنه نه ناراحت دیگه به هیچ‌چیز و هیچ‌کس هیچ اهمیتی نمیدی. و تو اونقدر بی‌توجه و بی‌رحم میشی که از وجود خودت هم میترسی.

💙