تنها واکنشی که میتونم در مقابل هرچیزی نشون بدم ،فعلا فقط نگاه کردنه.نه حوصله ی حرف زدن و توجیح کردن و توضیح خواستن دارم ،نه دلم میخواد چیزی رو بدونم و بفهمم.فقط نگاه میکنم و خودم تو مغزم سناریو میسازم.

تو یه مودی گیر کردم بین غمگین و عصبی بودن.نمیدونم ناراحت باشم یا عصبی،نمیدونم به‌ کتفم بگیرم یا اهمیت بدم،نمیدونم چه ری اکشنی نشون بدم،پر از حرفم ولی نمیدونم بگمشون یا سکوت کنم واقعا نمیدونم. فقط میدونم از این وضعیت خوشم نمیاد.

خاطراتش را قورت داد ؛ درونش جوانه زد!

من از اون دسته آدمام که وقتی دلم میشکنه؛ به جای اینکه برم مثل آدم به طرف بگم که فلان کارت زشت بوده و من از دستت ناراحتم سکوت میکنمو تو خودم میریزم! بعد هی بهش فکر میکنم و هزار بار حرفو اتفاقی که ناراحتم کرده رو مرور میکنم بعد هی براش دلیل میارم تو ذهنم یارو رو محاکمه میکنم ولی هیچی به روش نمیارم! انقد اینکارو میکنمو زجر میکشمو با خودم کلنجار میرم که دیگه کم کم ازون آدم فاصله میگیرم، دیگه دلم نمیخواد ببینمش در حالی که تموم این مدت احتمالا حتی طرف نمیدونه من از دستش ناراحتم!

میدونید چرا آدما میرن!؟ آفرین! چون موندن بلد نیستن. حالا میدونید آدما چرا موندن بلد نیستن!؟ منم نمیدونم. و فکرم‌ نکنم قرار باشه یه روز بفهمم! که‌ چرا آدما بین موندن و رفتن همیشه رفتن رو انتخاب میکنن . . . شاید روز مرگم اولین سوالم از خدا این باشه که چرا هیچ حیوونی جفت خودشو رها نمیکنه ولی انسانا اینکارو میکنن!

یه جا نوشته بود: «‏آدم متعلق به جايى كه بدنیا اومده و بزرگ شده‌، نيست؛ آدم حتی متعلق به جايى كه خوشحال و یا غمگين بوده‌ هم نيست؛ آدم متعلق به اونجاییه كه دلش می‌خواد باشه، ولى نیست...» و چقدر من اینو با تموم‌وجودم حس کردم..

تنهایی رو بلد شین. تنهایی بدرد بخور ترین فرصت زندگی آدمه که باور کنه جاهای خالی رو من بچه که بودم یه دوست خیالی داشتم؛ همیشه حس میکردم اگه یکی کنارم بشینه اون له میشه نزارید هرکسی کنارتون بشینه ممکنه تنهاییتون له بشه.خیلی از آدما بودنشون بدرد نمیخوره.

یه روزی یه سریا رو اونقد واسه خودمون خوب می‌سازیم که حتی خودمونم باورمون نمیشه این‌همه خوبی تو وجودشون باشه. یه شبی اونقد چهره کریهشون رو یهو میکنن تو قلبت که قلبت وایمیسته از این‌همه زشتی و سیاهی. بعد اون شب دیگه حتی اگه خوبای واقعی هم ببینی، قلبت باورشون نمی‌کنه...

من خطاب به آدم مورد علاقم: