خاطراتش را قورت داد ؛ درونش جوانه زد!

من از اون دسته آدمام که وقتی دلم میشکنه؛ به جای اینکه برم مثل آدم به طرف بگم که فلان کارت زشت بوده و من از دستت ناراحتم سکوت میکنمو تو خودم میریزم! بعد هی بهش فکر میکنم و هزار بار حرفو اتفاقی که ناراحتم کرده رو مرور میکنم بعد هی براش دلیل میارم تو ذهنم یارو رو محاکمه میکنم ولی هیچی به روش نمیارم! انقد اینکارو میکنمو زجر میکشمو با خودم کلنجار میرم که دیگه کم کم ازون آدم فاصله میگیرم، دیگه دلم نمیخواد ببینمش در حالی که تموم این مدت احتمالا حتی طرف نمیدونه من از دستش ناراحتم!

میدونید چرا آدما میرن!؟ آفرین! چون موندن بلد نیستن. حالا میدونید آدما چرا موندن بلد نیستن!؟ منم نمیدونم. و فکرم‌ نکنم قرار باشه یه روز بفهمم! که‌ چرا آدما بین موندن و رفتن همیشه رفتن رو انتخاب میکنن . . . شاید روز مرگم اولین سوالم از خدا این باشه که چرا هیچ حیوونی جفت خودشو رها نمیکنه ولی انسانا اینکارو میکنن!

یه جا نوشته بود: «‏آدم متعلق به جايى كه بدنیا اومده و بزرگ شده‌، نيست؛ آدم حتی متعلق به جايى كه خوشحال و یا غمگين بوده‌ هم نيست؛ آدم متعلق به اونجاییه كه دلش می‌خواد باشه، ولى نیست...» و چقدر من اینو با تموم‌وجودم حس کردم..

تنهایی رو بلد شین. تنهایی بدرد بخور ترین فرصت زندگی آدمه که باور کنه جاهای خالی رو من بچه که بودم یه دوست خیالی داشتم؛ همیشه حس میکردم اگه یکی کنارم بشینه اون له میشه نزارید هرکسی کنارتون بشینه ممکنه تنهاییتون له بشه.خیلی از آدما بودنشون بدرد نمیخوره.

یه روزی یه سریا رو اونقد واسه خودمون خوب می‌سازیم که حتی خودمونم باورمون نمیشه این‌همه خوبی تو وجودشون باشه. یه شبی اونقد چهره کریهشون رو یهو میکنن تو قلبت که قلبت وایمیسته از این‌همه زشتی و سیاهی. بعد اون شب دیگه حتی اگه خوبای واقعی هم ببینی، قلبت باورشون نمی‌کنه...

من خطاب به آدم مورد علاقم:

طبق تحقیقات روانشناسی فقط کسایی ممکنه بتونن قلبتون رو بشکنن و بهتون آسیب روحی بزرگ بزنن که دوسشون دارین ، کسایی که دوسشون ندارین در نهایت فقط میتونن عصبانیتون کنن!

تاحالا کسیو انقدر دوست داشتی که با خودت بگی کاش هیچوقت نمی شناختمش؟ اینجوری که همه چی خوبه بینتون ها، اما همش اون ترس مزخرفِ از دست دادنش رو داری، اونجاست که با خودت میگی کاش اصلا نمی شناختمش، کاش نمی دونستم دوست داشتن چه شکلیه، کاش این حس خوبرو لمسش نمی کردم، نمی فهمیدمش، کاش فکر می کردم وجود نداره، می دونی چی می گم؟ زندگی برای کسی که مادرزاد کوره، آسون تر از اونیه که تو بیست سالگی کور می شه.

به نظرم قشنگ‌ترین شکلی که میشه به کسی دوست داشتنمون رو نشون بدیم اینه که بهش ثابت کنیم اون آدم کافیه؛ برای خوشحالی، برای عشق، برای آرامش، برای تکیه کردن، برای پا به پای هم تلاش کردن .. برای همه‌ی اینا کافیه ..