واقعا هممون به اون صمیمیت به اون شورو شوقی که قبلا داشتیم نیاز داریم به رفیقای صمیمون که الان وقتی میبینمشون رومونو برمیگردونیم نه انگار که همدیگرو دیدیم. درد داره، درد داره وقتی بدونی هیچی دیگ مثل قبل نمیشه تو با تمام آدمایی که قبلا تو زندگیت بودن کلی رویا ساختی کلی آیندتونو تو ذهنتون ساختین باهم، حالا الان پیشت نیستن حالا الان بدجور گیری که تکلیف اون همه رویا اون همه برنامه واس آینده تکلیفشون چی میشه وقتی اونا دیگ پیشت نیستن دیگ با کی ادامه بدی؛ این روزا واقعا به خوشی های کوچیک قبلنم نیاز دارم....

یه درونگرا تو دلش باهاتون حرف می زنه، فحش می ده،‏ متنفر می شه، دوستتون داره، گريه می كنه، می خنده، قضاوت می كنه، خودشو برای قضاوت سرزنش می كنه، قهر می كنه، آشتى می كنه٫ جوابتونو می ده و با خودش ساعت ها کلنجار می ره. فقط تو دلش. و شما فقط می بينيد كه اون داره بهتون ‏لبخند می زنه.

این رفیقا هستن که میرن کلی چیپس و پفک و خوراکی میگیرن ، کلی هم فست فود میارن میزارن رو یه میز یه فیلم خوب هم دانلود میکنن بعد همشون میرن زیر یه پتو میخورن تا دل درد می‌گیرن و فیلم نگاه میکنن بعدشم تا صبح غیبت میکنن ، هیچی خواستم بگم منم تا حالا از این رفیقا نداشتم :)))

اگه خیلی جاها بهتون بی تفاوت بودم فقط بخاطر اینه شاید خیلی خیلی دوستون داشتم، و واسه اینکه خودمو بهتون ثابت کنم چقدر برام اهمیت دارید یه یه بار تلاش کردم، دو بار تلاش کردم اما دفعه سوم گذاشتم خودتون هرجور دوس دارین فکر کنید..

-

وقتی باهات بحث میکنم، حرف میزنم و دلخوری هامو بیان میکنم یعنی واسم مهمی و نمیخوام راحت از دستت بدم واگرنه باور کن واسه من دایورت کردن خیلی راحته!

‏يه وقتی هست با خودت ميگى"نشد ديگه چى كار بايد ميكردم؟"ولى ته دلت يكى با غم داد ميزنه:"بايد ميشد. بايد ميشد، بايد ميشد".

من واقعا خستم، به معنای واقعی خستم. از صبح پاشدن، شب خوابیدن، ناهار خوردن، مکالمه های سطحی، مکالمه های عمیق، پوشیدن بوت و بارونی، فشار دادن دکمه لامپ، بستن در ماشین، دیدن چهره های مختلف، به زبون آوردن کلمات؛ از همش خستم...

:)

‍