ولی من میشینم از دور ، از یه گوشه بهت نگاه میکنم.
به لبخندت، به دیوونه بازیا…
هر وقت که دیدم میخوای غرق اشکات بشی
میام و میشم قایقت.
من بیشتر وقتا همینم.جدی میگم،نه حرف میزنم، نه خودمو شرح میدم واسه کسی،حتا نوشتن واسم مسخره شده؛اما از تو مینویسم تا یادت بمونه همه اون وقتا که حوصله خودمو هم ندارم، دارم ب تو فکر میکنم و کاغذ از کلمهها پر میشه. دستاتو هرجا که رفتیم میگیرم تا یادت بمونه وسط همه تنهاییا،تو دستای منو داری.بغلت میکنم،توی شلوغیه شهر تا یادت بمونه،جات کجاعه هرچی هم که بشه.نگات میکنم همیشه تا یادت بمونه،من حتا شکله چشاتو موقع خندهت میدونم.اینا رو میگم که یادت بمونه،زندگی من و تو با هم معنا داره،و من با تو قابله تحملم.
دیروز دیدمش.
اونی که من همیشه میخواستم باشه، نبود.
موهاشو کوتاه کرده بود...
همون موها که توشون نفس میکشیدم..
همونا که همیشه شلخته بودن..
همونا که بوی پرتقال زرد میدادن..
همشونو کوتاه کرده بود!
دلبر مو فرفری من؛حالا شده بود یه ادم معمولی با موهایی مرتب.
از کنارم رد شد...
خندید..
رفت و محو شد ته مِهای شهر..!
داشتم به یکی از مزیتای آسایشگاه روانی فکرمیکردم ،
اونایی که توش بسترین میتونن سرشونو به برق وصل کنن. یعنی چی؟یعنی وقتی یچیزی یادشون میاد و دیوونه میشن ، پرستارا میبرنشون و میخوابوننشون یه جریان برق به سرشون وصل میکنن وقتی بیدار بشن دیگه هیچی یادشون نمیاد ، حتی اسمشون :)
چقد خوبه یکی بلدت باشه
که بفهمه کی حالت خوبه
چه موقع هایی حالت بده
که از نظرش بیشتر از یه آدم معمولی باشی
درست مثل یه دفتر راهنما که اگه ورقش بزنی خودتو و طرز کارتو توش ببینی
یکی باشه که تورو باهمه خوبیات و نقصات خاص بدونه
یکی باشه که بگه تا هر موقع خواستی میتونی تو این جاده با من قدم بزنی
اینجا هیچوقت تاریک نمیشه
منم همیشه کنارت قدم میزنم و تنهات نمیزارم؛
تو رو مثل اهنگام دوست دارم؛
من دلم نمیاد اونارو برا کسی بفرستمشون،
میخوام فقط مال خودم باشن.
وقتی تنهام، وقتی غمگینم، وقتی خستم، وقتی عصبیم، وقتی خوشحالم، وقتی عاشقم، گوششون میدم.
وقتی حوصله هیچ کیو ندارم، فقط باید اونا باشن.
من همیشه بهشون نیاز دارم، همیشه دوسشون دارم.
پس وقتی میگم مثل اهنگام دوستت دارم، یعنی همیشه میخوام که باشی، همیشه حوصلتو دارم، همیشه بهت نیاز دارم، همیشه برات وقت دارم.
همیشه دوستت دارم.
سخت ترین قسمت قوی بودن اونجاس که مجبوری وانمود کنی به طرز احمقانهای خوشحالی و بخندی، در حالیکه تمام سلولات از درون دارن گریه میکنن و فریاد میکشن.
باد مارا خواهد برد
I just wanna run away؛
Winter is gone, But i dont See Spring؛