بی ارزش ترین و کوچیک ترین کلمه ها
جوری وارد پوست و استخونم میشن و توی اتاق تاریک سرم میپیچن که دیگه بحث لذت بردن نیست
من برای عذاب نکشیدن متداوم نیاز دارم بتونم مغزمو خاموش کنم.
اگه یه روز بالامو بهم پس دادن،
اگه یه روز یه دریا از جنس شیرکاکائو پیدا شد،
اگه یه روز توی اتاق کوچیکم بزرگترین کتاب خونه دنیارو داشتم،
اگه یه روز گوشه خونه یه در پیدا کردم که اون طرفش جهان موازیه،
اگه یه روز بجای برف بستنی بارید،
من اون روز دیگه دوست ندارم.
تو منو ياد يه آهنگي ميندازي كه تاحالا گوشش ندادم،
ياد تيشرتي كه خيلي دوسش دارم ولي تاحالا تنم نكردم،
ياد اون رنگ مويي كه خيلي باهاش حال ميكردم ولي هيچوقت رو موهام نبود،
تو منو ياد همه چيزاي خوبي ميندازي كه خيلي وقته تو زندگيم گمشون كردم.
انقد دوست داشتنیه که دلم میخواد چن تار از موهاش همیشه همرام باشه تا نوازشش کنم،
از عطر همیشگیش رو میزم داشته باشم و کلِ اتاقم و تنمو بهش آغشته کنم، یکی از پیرهناشو بگیرم ازش هی بپوشم حس کنم کنارمه؛ انقد دوست داشتنیه که اصن مردن کمه میشه براش زندگی کرد.
گاهی وقتا، آخرین کاری که میتونی برای عزیزانت بکنی، اینکه از پیششون بری و این تنها راهیه که میتونی دوباره بهشون لبخند رو برگردونی با رفتنت دوباره میتونی خوشحالیشون رو ببینی، و اینکه چقدر حالشون بدونه تو بهتره تو با رفتنت،خیلی چیزارو برمیگردونی انگار زندگیشون بعد از رفتنت به دو بخش تقسیم میشه قسمته تاریکیش، ماله زمانیه که تو اونجا بودی، و قسمته روشنایش ماله وقتیه که دیگه نیستی بعضی وقتا این تنها کاریه که از دستمون برمیاد، اینکه همه چیو رها کنیم و بزاریم تا حالشون خوب باشه مگه نه؟
اگه اینطوری نباشه، پس دوست داشتنه ما چه معنی میده وقتی ببینید که چقدر، حالشون خوبه و به شما نیازی ندارند، ارزو میکنید که ای کاش زودتر میرفتید تا خوشحالیشون رو بیشتر می دیدید.
من و افسردگی بهترین دوستای همیم. هروقت بغل بخوام بغلم میکنه، هروقت ناراحت باشم پیشمه، موقع تنهاییام کنارم میمونه و هر صبح بهم صبحبخیر میگه و شبا قبل خواب اشکامو میبوسه. اونقدر دوست خوبیه که حتی نمیذاره با ادما ارتباط برقرار کنم، مبادا ازشون آسیب ببینم. راستشو بخوای نظرمو نپرسید ولی رشته های زندگیمو گره زد به خودش؛ جوری که توی تک تک آهنگام، تکستام، حرف زدنا و رفتارام و هرچیزی که مربوط به منه میتونی یه نشونه ازش پیدا کنی.
من وقتی باهات حرف میزنم انگار لبه کرهء ماه نشستمُ پاهامو آویزون کردم.
انگار زیر بارون دراز کشیدم و عمیق نفس میکشم.
انگار بین ابرای پشمکی پرواز میکنم و اونقدر دور میشم که بین یه تیکه ابر صورتی گم شم.
اصلا انگار آسمون آبی تر از همیشهست،غذاها برام خوشمزه تر و آبدار تره، همه چیز قشنگه و قرار نیست اذیتم کنه.
انگار با زندگی آشتی کردم و میتونم با امید بهش ادامه بدم و هر روز دوستت داشته باشم.