امروز یه جا خوندم به محض دریافت پیام از شخصی که براتون مهمه و دوسش دارین، بدنتون شروع به ترشح "سروتونین" میکنه و شما توی طول روز احساس خوبی دارین. خلاصه که امیدوارم شب و روزتون پر از سروتونین باشه.
Be so fucking proud of yourself for all the darkness you went through and despite it all you still choose to heal and shine.
احساسش آبیِ مخملی بود؛
از جنس آب نبات های بلوبری، و اونقدر ملیح که مطمئن بودم اگه گازش بگیرم از زیر لپاش خامهی توت فرنگی میزد بیرون.
هیچ کلمه ای واسه اسم گذاشتن رو نسبتت با خودم ندارم.
تو عمیق تر از همهی کلماتی هستی که آدما بهشون معنا بخشیدن.
تو احتمالا از ماه اومدی، اهل اینجا نیستی.
بگو از کدوم سیاره بخوام تو مال من شی؟ اگه سوسو زدن ستاره های تو قلبمو ببینی.
با بنفش ترین شهاب سنگ ها برات خونه میسازم.
فقط اگه تو بخوای، که بمونی.
باد مارا خواهد برد
یادآوری: خیلی خودتو مشغول کن، تا وقتی برای ناراحت بودن نداشته باشی!
توی قلبم میمونی، همیشه!
من خودمو گم کردم ، خیلی وقته خودمو گم کردم.
من دنبال خودمم، دنبال همون آدمیم که لبخند رو لباش بود.
کسی اون آدمو ندیده؟
افسرده ، منزوی ، از آدم به دور.
اینا اسم هاییِ که منو باهاشون صدا میکنن.اونا نمیدونن.شایدم من نمیدونم.تنها چیزی که میدونم اینه که از این وضعیتِ چرت و تکراری هرروز و هرروز و هرروز داره بیشتر حالم به هم میخوره.
دلم یه چیزی میخواد که نمیدونم چیه.سرگردونم و بیهدف.از درس ، آدما ، فامیل و ... فراریم.
من فقط دلم میخواد حالم خوب باشه.
یه فکت روانشناسی میگه هرباری که تو اون رو میبخشی ؛
اون بیشتر از قبل به تو علاقه مند میشه و به همون اندازه ، حسِ تو به اون کم تر میشه.
و میرسه روزی که اون تو رو با همه وجودش دوست داره ، اما تو هیچ حسی بهش نداری.