من خودمو گم کردم ، خیلی وقته خودمو گم کردم. من دنبال خودمم، دنبال همون آدمیم که لبخند رو لباش بود. کسی اون آدمو ندیده؟

-ولی من نمیتونم بی تو زندگی کنم +پس بمیر

افسرده ، منزوی ، از آدم به دور. اینا اسم هاییِ که منو باهاشون صدا میکنن.اونا نمیدونن.شایدم من نمیدونم.تنها چیزی که میدونم اینه که از این وضعیتِ چرت و تکراری هرروز و هرروز و هرروز داره بیشتر حالم به هم میخوره. دلم یه چیزی میخواد که نمیدونم چیه.سرگردونم و بی‌هدف.از درس ، آدما ، فامیل و ... فراریم. من فقط دلم میخواد حالم خوب باشه.

‏من واقعا نمیتونم اینجوری. نمیخوام اینجوری. نباید اینجوری باشه.

یادآوری : آدم ها میان و میرن ؛ این اسمش زندگیه.

یه فکت روانشناسی میگه هرباری که تو اون رو می‌بخشی ؛ اون بیشتر از قبل به تو علاقه مند میشه و به همون اندازه ، حسِ تو به اون کم تر میشه. و میرسه روزی که اون تو رو با همه وجودش دوست داره ، اما تو هیچ حسی بهش نداری.

هیچکس بعد از رفتن کسی نمی‌میرد ؛ اگر منظورتان از مردن این است که کسی دراز به دراز بیافتد سینه قبرستان و رسما از دست برود بله ، درست است. هیچکس بعد از رفتن کسی نمرده! اما نمی‌دانم ، اینکه یک نفر بعد از رفتن دیگری هنوز قلبش میتپد ، هنوز نفس می‌کشد ، راه می‌رود و حرف میزند اما خیلی وقت است که تمام شده ، جسمش مانده و روحش مدتهاست دفن شده ؛ نامش چیست؟

از رنجی خسته ام که از آن من نیست ... - شاملو

فقط فقط خودم میدونم چقدر دلم میخواد با تموم وجود داد بزنم اما نمیتونم. فقط فقط خودم میدونم چقدر دلم میخواد از ته دلم گریه کنم و نمیتونم. فقط فقط خودم میدونم چقدر دلم میخواد بگم خستم، اما نمیتونم.

آخرین باری ک خندیدمو یادم نمیاد...

شما منو نمیفهمید منم حوصله ندارم توضیح بدم ؛