یه افسانه هست که میگه:
اونایی که روح هاشون به هم خیلی نزدیکه، به مرور زمان شبیه به هم میشن.
چه اخلاق،
چه رفتار،
حتی چهره هاشون.
من نمیخوام یه غریبه باشم، میخوام اون کسی باشم که بالای استخون ترقوتُ میبوسه.
حس آدمی که تو راهی قدم گذاشته که تهش هیچی نیست...
-یه پایان تلخ همیشه یه پایان تلخ میمونه.
وقتی کسی را از دست میدهید، دلتان برای خاطرات عجیبش تنگ میشود. دلتان برای چیزهای کوچکش تنگ میشود، برای لبخندش، رفتارش، آنطور که توی تخت از این پهلو به آن پهلو میشد یا اینکه به خاطرش رنگ دیوارها را عوض میکردید.
- مردی به نام اُوه
- فردریک بکمن