کاش این روح، جسم زخمدارم را تنها گذارد.

صدای ظریفِ استخوان منی. -دایان دیپریما

ولی قرار بود خواب مایه‌ی آرامشمون باشه؛ نه راه فرار از واقعیت.

جدا شدن با بعضی از آدمای زندگیم بد بود، سخت بود، ولی لازم بود.

روی زمین دراز کشیدم و به هرچیزی که واسه به دست آوردنش ناکام موندم فکر کردم، فکر کردم به رسیدن‌ها، مکان‌ها، آدم‌ها، و حتی عروسک‌هایی که تو بچگیم نتونستم بگیرم، اما در میان آنها اثری از خودم نبود، شاید به‌ دست نیاوردن‌هایم از جایی شروع شد که با خودم فکر کردم بدون اینکه به خودم فکر کنم.

You don't want me anymore...

If you ask me how are you, I’d tell you I’m filled with fears.

دلتنگی مجال نمی‌دهد.

توان از بال‌هایمان پرید.

نفهمیدی نفسم به نفست بَنده، آدم مگه نفس کشیدنشو یادش میره که من تو رو یادم بِره؟! -یاغی

اینجا، در همین نقطه که حالا من و تو ایستاده ایم تنفسی وجود ندارد. یعنی می‌خواهم بگویم که مَرگ اینجاست، دقیقا رو به روی تو. و سوالی که از تو خواهم پرسید این است که تو همین حالا هم مُرده به حساب می آیی پس به دنبال هیچ در پسِ آن پرتگاه به قصد خودکشی ایستاده بودی؟ به دنبال چیستی؟ خودت؟ یا آن کسی که سالها پیش گمش کرده ای؟ _چهارشنبه.

https://t.me/dailymonsterunderbed گایز چنل تلگرامو دوباره زدیم برین زیاد بشیم🦕🧡