فک کنم هیچکسی تا حالا اندازه عباس معروفی اینقدر قشنگ نتونسته دوست داشتن رو توصیف کنه : تو می‌دانی حتی اگر کنارم نشسته باشی باز هم دلتنگ توام ! حالا ببین نبودنت با من چکار میکند...

گذشته ایی که رهایم نمی‌کند، حالی که مرا می‌فشرد و ترس از آینده نیامده ایی که میکشدم.

تنش رو به صخره ها میکوبوند و خرد میشد، هر بار محکم تر، هر بار طولانی تر... داد میزد، اشک میریخت، التماس می‌کرد؛ من رو ببخش! من رو ببخش! من لیاقت محبت تو رو نداشتم، سزای من مرگه، مرگ! تا کی قرار بود ادامه بده؟ تا تموم شدن دریا؟ یا تموم شدن غمش؟

به هر گوشه از زندگیم که نگاه میکنم:

همه چی اولش قشنگه.

منو هیچوقت تنها نزار من از روزای بدون تو بدجور میترسم، ازینکه شبا بدون اینکه بهم بگی شب بخیر سر بزارم رو بالشت میترسم، ازینکه صب که بیدار میشم روزی باشه که تورو نداشته باشم هیچ جای زندگیم میترسم، تو با تمام آدمای دورم فرق داری راستش هرکی که تو زندگی منه برام مهمه و یجورایی دوسشون دارم اگه غیر ازین باشه که تو زندگی من جایگاهی نداره و اما فرق تو با این آدما میدونی چیه؟! وقتی تو باشی فرقی نداره اینا پیشم باشن یا نباشن اما اگه برعکس بشه هیچوقت نمیتونم ادامه بدم به نفس کشیدن، تو با بقیه فرق داری چونکه بقیه نمیتونن براحتی اشکمو دربیارن و وقتایی که ناراحتم براحتی بخندونن منو اما تو براحتی میتونی اینکارو بکنی، تو با بقیه فرق داری چونکه من بدجور دوست دارم، اره بدجور.

تو همیشه برام دلیلی بودی که خوشحال باشم، لبخند بزنم و بدونم که تو این تاریکی، تو هستی که دلم بهش خوش باشه. ولی خودت چی؟ من برات کسی هستم که حسِ خوبی داشته باشی؟ بخوای روش حساب کنی و خوشحال باشی که تو هر شرایطی پیشته؟

من وقتی نیستی:

Not friends, not enemies, just strangers with some memories.

ورود دوباره وانی رو بعد از مدت‌هاااا ب چنل تبریک میگم باشد ک با تکس هاش رستگار شوید💀✨

انقدر دوسش دارم که بعضی وقتا دلم میخواد گریه کنم.