یه آدماییم هستن توی زندگیت، مهربونن، تند تند پی ام میدن حالتو میپرسن، نگرانت میشن، بد باشی، درک می کنن خوبن مدارا می کنن، کسی نباشه اونا هستن، همیشه در دسترسن، هواتو دارن و کلاً بدی ازشون نمیبینی، خلاصه به یه جایی میرسی که بودنشون برات عادی میشه و دیگه بهشون توجه نمی کنی و همونطور که مشغول سر و کله زدن با زندگیتی و حواست پرت نگه داشتن آدمای هرچند بد زندگیته با خودت میگی “این که همیشه هست و ناراحت نمی شه، بعداً وقت براش زیاده.” همینجوری می ری جلو تا اینکه یه روز می فهمی خیلی وقته پی امی ازشون دریافت نکردی و اونا بی گله و بی سر و صدا گذاشتن رفتن و دیگه نداریشون دیگه برنمیگردن. همونجا چشمات باز می شن، متوجه ماه بودنشون خوب بودنشون میشی و حسرت و پشیمونی دلتنگی وجودتو میخورن. اگه از من بپرسی دردناک تجربه زندگیت چی بوده، می گم از دست دادن یهویی آدمای ماه زندگیم. از من که گذشت، ولی شما حواستون به آدمای ماه زندگیتون باشه. مثلشون گیر نمیاد.
چقدر ادبِ بعضی آدمها قشنگه. امروز یه نفری داشت درباره اینکه چقدر دنیاش قشنگه و آدمهای خوب رو میبینه و اینا صحبت میکرد. دلم میخواست برم بهش بگم میدونی خودت چقدر خوبی؟! چون چشمات خوبی میبینه! عادت نکردی فقط نکات منفی آدم ها رو ببینی و این واقعا ارزشمنده. اینطوری ذهنت هم آرومه!
یجا خوندم نوشته بود:
تو کدوم دادگاه دیدین بگن چون زشته میخوام جداشم؟! همه گیرشون اخلاقه!
و چقدر قشنگ راست گفت!
در سرزمینی که در آن تفکیک
جنسیتی از کودکی صورت گیرد ؛
دخترانش پسران را گرگ تصور میکنند و
پسرانش دختران را طمعه ...
پس عشق میمیرد و ارتباط نابود میگردد ،
مردانش تنوع طلب میشنود و زنانش مرد ستیز !
یکی از غم انگیزه ترین جمله ها بی شک جمله ایه که هاروکی موراکامی تو رمانش نوشته:
باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند!
باد مارا خواهد برد
اگه ضربالمثل «کشتیهات غرق شده» عکس بود:
انقدر بخاطر آدمایی که دوسشون داری عوض شدی که دیگه بایستی توی آیینه خودتو نمیشناسی:)))
جدا دهنم باز میمونه که این همه بدی میکنید به همدیگه و حتی وجدان درد هم نمیگیرید و شبا هم راحت خوابتون میبره!
آخرش یه روز فقط کساییو تو زندگیم نگه میدارم که میتونن وسط گریه بخندوننم.