نوشته بود:
«هرچقدر بیشتر بخشیدمت، از اون به بعد همونقدر کمتر دوستت داشتم.»
من این جمله رو زندگی کردم.
اینکه آدم در زندگی اش بتواند خودش را بپذیرد کارِ خوبی است.
چرا که من به درستی یاد دارم آن روزی را که رو به رویم ایستاده بودی و با حسرتی ناآشنا در چشمانم زل زدی و گفتی:-تو نمیفهمی نابود شدنِ آرام آرامِ کسی که دوستش داری چه حسی دارد و از همه ی اینها بگذریم حسی بدتر از آن این است، کسی که دوستش داری دست به نابودی خودش بزند.
حیف که نمیدانستم با بغضی که گلویم را سفت چسبیده چه باید کرد و اگرنه حتماً به او میگفتم که خیلی وقت است آب از سرم گذشته است و نجات دادنِ خودم از دستِ خودم به دردم که هیچ به درمانم هم نمیخورد.
-کلمه دارم!
+منظورت حرفه؟حرف داری؟
-نه،گفتم که،کلمه دارم!
+خب یعنی چی؟
-یعنی کلمه ها تو ذهنم بالبال میزنن اما حرف نمیشه که بگمشون،جمله نمیشن...
یعنی دلم میخواد میخواد بگم قلب،بگم نبض،بگم سلام اما تو بفهمی...میفهمی؟
_من برای تو چیم؟!
+تو همه چیزی،همه چیز!
تو اشتباه منی،گناه منی،حسرت منی،نفرت منی،ترس منی،عشق منی،تو..ماهیت...منی...!
باد مارا خواهد برد
شاید آدمی که تو ۱۷ سالگی بهش دل بستم آدم امن تموم زندگی من نباشه، اما اون تنها کسیه که تو اون مقطع ق
کاش پسر بودم . . .
نشون میدادم چطور باید با یه دختر با کسی که دوسش داری و عاشقشی رفتار کنی
براش تکسای عاشقانه میفرستادم
تو چشماش نگاه میکردم براش شاملو میخوندم
دستشو بی ترس از هیچکس محکم میگرفتم و بی توجه به ادما تو خیابون دستاشو میگرفتم و تو صورتش نگاه میکردمو و موهاشو کنار میزدمو و میگفتم تو چرا انقد ماهی اخه؟
از موهاش تعريف میکردم
از چشای خوشگلش
از لبخند قشنگش
انقدر از قشنگیاش میگفتم تا دیگه اصلا تعریف و تمجید بقیه به چشمش نیاد!
بی خبر سر راهش سبز میشدم
یه شاخه گله رز سفید بهش میدادم و پیشونیشو میبوسیدم
اگه بهش شک میکردم
اگه اشتباهی ازش سر میزد فراریش نمیدادم،ترکش نمیکردم
در عوض میبوسیدمش و با ارامش ته قضیه رو در میوردم
بهش توجه میکردم
براش کتاب میخریدم براش اهنگ مورد علاقشو میفرستادم
یا لاک یا رژ لبی که دوسش داره براش میخریدمو
با چیزای کوچک خوشحالش میکردم
هیچوقت تو ذوقش نمیزدم حتی اگه زیادی خسته و عصبی بودم.
ازش ایراد نمیگرفتم تغییرش نمیدادم
همونجور که هس قبولش داشتم .
به درد و دلاش به حرفاش گوش میکردم هر چن وقت یبار و بغلش میکردمو ارومش میکردم
میفهمیدم چقدر ظریفه و حساسه و مرد میشدم واسه قصه هاش.
فدای حسودیا و لوس بازیاش میشدم
و از اون دختری میساختم که دیگه نه اون کسی غیر منو بخواد،نه من کسی مثل اون به چشمم بیاد!♥️"
چند سال پیش شادمهر تو یه مصاحبه گفت:من تو جوونی عاشق یکی شدم که وقتی رفت تا چهارسال درگیرش بودم و اذیت شدم، هیچوقت نمیشه فهمید که اگه اون دختر میموند شادمهر خوشبخت تر بود یا حالا که رفته.. ولی اطمینان دارم اگه میموند؛ ما اون همه آهنگ غمگین و احساسیِ پر خاطره از شادمهر نداشتیم.
یعنی میخوام بگم اثر بعضی رفتن ها روی موفقیت آدما، خیلی بیشتر از موندنشونه. غصه ی آدمای رفته رو نخور، که رفتنشون از تو آدمی رو میسازه که قرار نبود باش، که دنیا به دستِ آدمای رنج کشیده ساخته میشه؛ نه کسایی که غم نکشیدن
یه پیشنهاد میکنم بهت
هروقت هرکس ناراحتت کرد یه کلمه از چیزی که سیوش کردی حذف کن ..
این کارو ادامه بده تا وقتی اسمش کاملا پاک بشه و نتونی دوباره سیوش کنی اونموقع برای همیشه از همه زندگیت حذفش کن !
کسی لایق اینو نداره بیشتر از لیاقتت ناراحتت کنه ..
اگه عاشق میشین عاشق ظاهر ادمها نشین ، ادمها پیر میشن ، چاق یا لاغر میشن ، موهاشون میریزه و پوستشون خراب میشه. عاشق رفتارشون هم نشین آدمها گاهی حالشون خوبه گاهی افسردن رفتارشون انعکاس حالشونه.عاشق افکارشون بشین افکار حتی در بدترین حال و روز آدمها هم به ندرت تغییر میکنن.
اگه با من کاری داری تو همون مسیج اول بگو.
به خدا نیازی نیست وانمود کنی حالم و زندگیم برات مهمه
وقتمون رو تلف نکن.
لطفا انسان باشید و واسه کسی نقش یه آدم عاشق رو بازی نکنید! شکستن قلب یه آدم خیلی دردناکه، مطمئناً یه جا تاوانشو پس میدین.