‏اون دیالوگه که میگفت: "من هر روز همین‌قدر خسته‌ام. فقط امروز حال و حوصله‌ی گول زدنِ خودم و بقیه رو ندارم." عمیقا میفهمم داره چی میگه...

باید توی گوگل سرچ کنم: وجود تکه تکه شده را چگونه جمع کنیم؟

یک بار برایم نامه نوشته بود که «نمی‌توانم گریه کنم. می‌خواهم گریه کنم اما نمی‌توانم گریه کنم. باید گریه کنم اما نمی‌توانم…»

اگه بی من بهتری ترجیح میدم بری.

فراموش؟ نه فراموشت نکردم گاهی فکرت تو ذهنم میاد و بیرون برو نیست مثل قبلنا من یه گوشه تو خودم جمع شدم و تو وایستادی نگام میکنی سنگینی نگاتو حس میکنم ولی اینا فقط یه مشت خاطرن خاطره هایی که وجودش رو سیلی میزنه به صورتم می‌دونم الان حتی نزدیک به اون آدمی که میشناختم نیستی منم دوباره به تنهایی عادت کردم و این تنهایی خیلی قشنگ تر از بار اولی هست که دیدمت.