همینجور که زیر لب زمزمه می‌کردم «من از عهد آدم تو را دوست دارم از آغاز عالم تو را دوست دارم» و توی حرم راه می‌رفتم؛

هر گوشه یه قصه می‌دیدم

هر آدمی توی فصل متفاوتی از قصه‌ش بود

بعضی قصه‌ها نیاز داشت به گریه‌های طولانی؛

اندازه‌ یه عمر.

شاهد نزول تگرگ الهی هستیم.

شما می‌دونستین توی رواق دارالولایه یه جایی هست به اسم «رواق کتاب»؟ امروز در جستجوی جاهایی که توی حرم تا حالا ندیدم پیداش کردم.

حسن آغاز و ختام همه‌ی زیارتا.

وا! مگه استفاده دیگه‌ایم داره؟ آهاا اون قضیه؟ خب حله.

وقتی میای بیرون حس میکنی تو بهشت داری نفس می‌کشی بوی بارون بوی درختا.

گفته بودم دیگه؟ حرم توی هر گوشه و کنارش یه قصه‌ای داره. قصه دیشب از زبون باباها بود؛ بابای دخترکای میناب. گوشیش رو بالا گرفته بود و می‌گفت:« نگاه کنین! کیفشو تازه خریده بود. این ویدیو روز اول مدرسشه؛ مدرسه شجره طیبه. نگاه کنینش.» می‌گفت:« من فقط دخترم رو از دست ندادما، مادر دخترمم رفت.» . آتنا لبخند قشنگی داشت. . باباها بدون دختراشون خیلی تنهان مگه نه؟