امام باقر علیه‌السلام شاگردان خودشون و دوستان خودشون رو تربیت می‌کردن، بالا می‌آوردن، به صورت اختصاصی اونا رو مورد توجه قرار می‌دادن و بعد شاگردان ویژه به همدیگه وصل می‌شدن و در سراسر دنیای اسلام به عنوان یه قطبی، یه رکنی، به عنوان وکیل و نائب امام باقر علیه السلام اون کار حضرت رو دنبال می‌کردن! و ادامه تبلیغات و تعلیمات رو گردن می‌گرفتن، به عهده می‌گرفتن. این سازماندهی پنهانی امام باقر علیه‌السلام بود که از زمان قبل امام باقر شروع شده بود. اما در زمان اون امام یک هیجان بیشتری پیدا کرد و البته در زمان امام صادق علیه‌السلام و امام موسی بن جعفر علیه‌السلام هم به اوج خودش رسید. * و این گونه یک تشکیلات پایدار برای مبارزه‌ی فرهنگی تشکیل دادن! بدون اینکه وابسته به زمان حیات و محدوده‌ی زندگی ایشون باشه*.

این دو کار مهم امام باقر‌علیه‌السلام؛ برای خود من از لحاظ تشکیلاتی مرورش واجبه هرچند وقت یکبار! بابت همین خواستم به هوای شهادت ایشون برای شما هم بگم. اولا اینکه توی کار فرهنگی همش یادم میره در حال مبارزه هستیم. یادم می‌ره چون بعضی وقتا خسته و ناراحت و... که هستم رهاش می‌کنم🙏🏻 اگر یادم بمونه این یک مبارزه‌ی تمام عیاره و دشمن پشت در خونه‌م نشسته، دیگه هروقت عشقم بکشه دنبالش نمی‌کنم!

دوما اینکه بعضی وقتا از تشکیلات خسته می‌شم! از گروهی کار کردن هم. و برام واجبه که ببینم کار تشکیلاتی اصلا اساس مبارزه‌ی فرهنگی امام باقر علیه‌السلام بوده! که اگر مبارزه‌ی فرهنگی توی تشکیلات و در جریان قرار نگیره، وابسته به زمان و مکان من می‌مونه! دو روز دیگه که بمیرم، مثلا دانش‌آموزهام شاید دیگه نتونن خودشون ادامه بدن! یا هرکدومشون نمی‌شن یه سفیر به دنیای اطراف خودشون! یه کلونی جمع کردم کع وابسته به حضور و عمل ناقص منه🙏🏻 همین دیگه؛

*"در عید قربان جان ما قربان سید مجتبی"*