گاهن ارزو می‌کنم داخل clash of clans یک بربر می‌بودم، در اینصورت خودم رو صرفا بانجام یک کار موظف می‌دونستم. برای توجیه زندگیم فقط لازم بود که بخشی از این چرخه‌ی پایان‌ناپذیر باشم،،البته الان هم میشه،،اما نمی‌تونم، نمی‌تونم بقدر بربر مطابق غرایز اولیه رفتار کنم. صرف برخورداری از یک وظیفه "سهولت زیستی" رو بهمراه میاره،، بربر خوش‌بخت نیست، چون نمی‌فهمه، اما خوش‌حاله چون فقط یک فهم داره. اون هم فهمی قابل دسترس.

در اسرع وقت از کارت دانشجوییم به عنوان زیرلیوانی استفاده می‌کنم‌.

احتمالا هیچ چیز به اندازه ناتوانی در پس گرفتن جوانی ناراحتم نمی‌کند.

"تنها،،چیزی میتونه خوشبختت کنه که در نبودش هم خوشبخت بشی"

از لحاظ روحی نیاز دارم یکی مخم و بزنه ولی با هفت تیر

بهم گفت:تو معمولاً مستقیم به یک نتیجه نمی‌رسی. از خاطره به موسیقی، از موسیقی به شعر، از شعر به فلسفه، از فلسفه به مرگ، و از مرگ به هنر می‌رسی.

در من چیزی کم بود و در این زندگانی هم چیزی کج بود. میان ما و زندگانی یک چیزی گُنگ ماند. ما دیر آمدیم یا زود هر چه بود به موقع نیامدیم. گذشت و بهتر که می‌گذرد.

من دروغ گفتم. حالا دیگه مدتیه تمام کارهام رو تنها انجام می‌دم آدم‌ها رو از دور تماشا می‌کنم و به خنده و صحبت‌هاشون گوش می‌دم، اما درواقع اونجا نیستم، مثل چند سال پیش. دیگه زحمت مشارکت در شادی‌هاشون رو به خودم نمی‌دم، چون در هرصورت شادی‌ای حس نمی‌کنم. به اون دروغ گفتم، تنها رفتم بیرون، تنها چرخیدم، توی سکوت نشستم و توی سکوت سیگار کشیدم. اولش حسی بود شبیه سرگردان بودن الان نه، الان بخشی از وجودمه. یادمه بهت گفتم از تنهایی می‌ترسم البته که تمام مدت دروغ گفتم، چون تمام مدت تنها بودم.