یه روز، ابوهاشم جعفری _ که از دلدادهها
و مُحِبای امام هادی علیهالسلام بود_ میره
خدمت امام!
[مثل اینکه دلشم پُر بوده🤧] عرض میکنه:
«آقاجان! هر بار که از خدمت شما میرم سمتِ بغداد، شوق دیدارتون امونم رو میبُره، طاقت دوریتون رو ندارم. گاهی نه کِشتی هست، نه مرکبِ درستوحسابی! فقط یه برذون دارم
[یه حیوون بارکشِ ضعیف که نه اسبه، نه الاغ...] از خدا بخواین منو تو مسیرِ زیارتتون کمک کنه و قوتم بده.»
آقامون _ امام هادی علیهالسلام _
همینطور که با نگاهِ مهربونشون بهش چشم دوخته بودن، دست بلند کردن و براش اینطور دعا کردن:
«قَوّاكَ اللهُ يا أباهاشم، وَقَوّى بَرذُونَك.»
خدا بهت قوت بده ای ابوهاشم! به تو و حتی به همین برذونت هم توان بده!
[وقتی جزئیات مهمه واسهشون»»🥹]
از اون روز به بعد... ابوهاشم نماز صبح رو که تو بغداد میخوند، ظهر به سامرا میرسید و اگه میخواست، همون روز دوباره به بغداد برمیگشت!
[یعنی عشق و ارادتش با دعای آقا پرِ بال شد براش...]
آقاجون راستش ما نه مَرکبمون قویه،
نه دلمون محکم... :")
ولی از خدا بخواین همهی وجودمون، واسهی خدمت و ارادت بیشتر به شما قوی بشه.
تولـدتونم خیلـی مبـارکِ ما،
نوهی عزیز امام رضا...♥
♾
@binahayat_ir
