[مراسم تشییع شهدای اقتدار ایران.] هفتم تیر ماه ۱۴۰۴...

گویی هرگز دنیایی نبوده و گویی پیوسته آخرت بوده...

داره چشای من میباره، بی عمو زندگی نداره؛ ادامه ای برای من مثل داداش بی کفنم، کاش مینوشت بابا حسنم؛ یه نامه ای برای من...💔

اسیر درد این راهم، به خدا مرد این راهم منو به دست نیازی نیست؛ که نوه ی یداللّهم گوشه نگات گرفتش ازم، محبتات گرفتش ازم،تاب و تب یتیمی رو جلوتر از تو پر کشیدم، خدارو شکر که من ندیدم، دومرتبه یتیمی رو میرم که آبرو بگیرم... تو بغل عمو بمیرم... عمو عمو عمو حسین جان... #Music

دلا دیدی که حاجی‌زاده هم رفت... @Messwak

شبت بخیر غمت نیز. اللهم عجل لولیک الفرج 🇮🇷🇵🇸

من یطلک بتل آبیب یعنی نصرالله قریب:)

جوری که امدن و جوری که دارن میرن☝🏻

[قاسم پسر حسن] حسن بن علی در همهٔ مدینه شهره به زیبایی است. بلندقامت و پهن‌شانه. با ریش‌های پرپشت و چشمانی درشت. مردم برای تماشای چهره او اطرافش جمع می‌شوند. مردان گاه دخترانشان را برای ازدواج به او عرضه می‌کنند. چشم همه شهر، از مرد و زن خیره به جمال اوست و دشمنانش حتی، محو این همه زیبایی‌اند. حسن به چیز دیگری هم اما شهره است. به شمشیرگردانی‌های خیره‌کننده و تاختن‌های بسیار در جنگ‌. در جمل شیر غرّانی بود. غبار سم اسبش، تمام صحنه را تیره کرد. یله و تنها به قلب سیاههٔ سپاه دشمن رفت و شتر فتنه را پی کرد. شالوده سپاه ناکثین از هم پاشید. آن زیبایی فوق‌النهایه و آن شمشیرچرخانی بی‌نظیر دندان‌قروچه‌ شد، کینه‌ شد، حقد شد و نشست توی دل کریه‌المنظرهای حسود شکست‌خورده. پسری سیزده ساله، کشیده و استخوانی، سیاه‌چشم و پهن‌شانه با صورتی سپید و درخشان از خیمه بیرون می‌جهد. در غایت زیبایی. ماه‌پاره. وَ کانَ وَجهه کَفلقَة القَمر. سوار بر اسب در میانه میدان، شمشیر می‌گرداند و حریف می‌طلبد. شمشیر می‌گرداند و فریاد می‌کند. منم قاسم پسر حسن! همهمه در سپاه کفر می‌افتد. حسن. حسن. صدای هزاران «سین» از تلفظ اسم حسن در سپاه می‌پیچد. دندان‌قروچه می‌شوند. کینه‌ها و حقدها باز زنده می‌شود. کریه‌المنظرهای حسود، بدنظرهای پلید چشم دیدن جوانک را ندارند. پس زخم به صورتش می‌زنند. باز شق‌القمر. و می‌دانند که او بعد از پدر، شیرینی دل بنی‌هاشم است. پس کندوکندو می‌کنندش. گویی که ظرفی عسل در میان میدان شکسته. گویی که انتقام شیری دلیر را از غزالی جوان می‌گیرند. ق ا س م. پسر حسن! «مهدی مولایی»