اینجا ارزش رفتارهایی که توی تک تک ثانیه های زندگیت انجام میدی رو میفهمی

من ۱۳ ۱۴ سالم که بود یه خیال پرداز تمام عیار بودم در این حد که شب ها یک وقتی اختصاص داده بودم حدود یک ساعت به نام وقت تخیل. بعدش نمیدونم چی تاثیرات بلوغ یا چیز دیگه کلا تصمیم گرفتم بزارمش کنار چون بالاخره همه ی آدما توی یک سنی با چهره دیگه ی دنیا رو به رو میشن و دست از خیال پردازی میکشن اما برای من به حدی بود که از فانتزی و تخیل و هر چیز غیرواقعی متنفر شدم

الان جوری شدم که تحمل خوندن یک کتاب فانتزی یا فیلم تخیلی و ندارم خب این خیلی به خلاقیتم ضربه زده و خوب نیست ولی داستان های کوتاه و هنوز دوست دارم چون بی آزاره

اون موقع هم دیدگاهم این بود که خب اینکه غیرواقعیه چه ارزشی داره

نه واقعیت داره نه واقعیت خواهد داشت چه فایده ای برات داره

خیلی متعصب بودم درباره اش.

فکر میکنم که چه چیز هایی تصور می‌کردم و انگار توی دو تا دنیا زندگی‌ میکردم

الان می‌خوام دوباره برگردونم اون مغز رو ولی مثل کوه کندنه

انقدر فاصله گرفتم و زده شدم انقدر کله شق بودم که حتی از نوشتن هم بیزار بودم

فکر کردم نمایشنامه بخونم شاید مغزم دوباره بتونه فضاسازی کنه ، تصور کنه