یه عادت خوبی ایجاد کردم تو خودم و اونم اینه که جمعی که اذیتم میکنه، جایی که تحمل دیدن یه چیزیو ندارم و هر چیز مشابهی که پیش میاد، بلند میشم میرم. حقیقت اینه که فرار میکنما ولی خب حداقل پذیرفتم که ناراحت شدنم دست خودمه و دیگه نه به کسی میگم فلان کارو نکن دوست ندارم و نه انتظاری دارم دیگه از کسی، تا وقتی میتونم چیزی که اذیتم میکنه رو نبینم و نشنوم چه کاریه خب؟!
بعضیا تو غمگین ترین موقعیت زندگیت سروکلشون پیدا میشه و یه جوری میشن چسب زخم روی همه زخمات که با خودت میگی:" کاش هیچ وقت نفهمه چقدر برام عزیزه و کاش هیچ وقت نره."
اگه یکیو دارید که شب تا دیر موقع باهاش چت میکنید و صبح با چشمایی نیمه باز، اولین اکانتیه که چک میکنید تا پیامشو جواب بدید و همیشه موقع چت کردن باهاش نیشتون بازه، میتونید بگید دنیا هنوز آدمایی رو داره که باعث میشن زندگیمون قشنگ تر بشه.
اونا✨️:
توی فیلمی یه دیالوگی شنیدم که بنظرم خیلی جالب بود!
میگفت:
"هر کجا فهمیدی در موردت حرفای بیخود میزنن و قضاوتت میکنن و سعی میکنن پایین بیارنت؛ به جای عصبانی شدن، به خودت افتخار کن!
این نشون میده تو از اونا بالاتری و گرنه دلیلی بر این همه حرص خوردنشون نبوده و نیست..!"🌿
