من اگر اطرافیان منطقی داشتم خیلی حالم بهتر بود

هیچ وقت فکرشو نمیکردم روزی برسه که دلم بخواد عید خونه باشم تو اتاقم و جزوه‌هامو کامل کنم و کتاب بخونم

تو یه ادم بالغی ولی نمیتونی تو تصمیمات مهم زندگیت نظر خودتو اعمال کنی و این خیلی ناراحت کنندست

گاهی وقتا فکر میکنم به هیچ جا تعلق ندارم فقط از رو یه سری عادت اجتماعی تو جمع‌های مختلف حضور پیدا میکنم

خدایا خودت این تعطیلاتو برا من به خیر بگذرون اینهمه فشار برای یه انسان زیاده من از همین الان دارم دق میکنم

شب خوبیه واسه مردن

یک نفر تو کل عالم امکان نباید باشه که منو بفهمه و دردامو درک کنه؟ کاری جز مسخره بلد نیستین؟

از چیزایی که روتین زندگیمو میریزه بهم متنفرم

من دیگه تحمل شدم از خسته کردن

وقتی همه چی بر خلاف میل من پیش میره و این منم که باید کوتاه بیام، بایدم شبیه یه پیرمرد غرغروی کم حوصله‌‌ی عصبی به نظر برسم

اسم کتاب زندگیمو میخوام بزارم [اعصاب‌خورد‌کن‌ها]

چرا بعضیا یادشون میره دارن تو اجتماع زندگی میکنن و یه وظایفی نسبت به همدیگه دارن