خیلی وقت بود که دیگه کسی رو تو قلبم راه نداده بودم...

یه مدت طولانی بود که هیچ شخص خاصی بجز خانوادم رو دوست نداشتم...

یه بی حسی مطلق نسبت به هر آدمی که میدیدم...

علتش ضربه بزرگی بود که خورده بودم...

تا اینکه اومدم اینجا و از بین این همه آدم کسایی رو پیدا کردم که آدم نبودن...

فرشته هایی بودن به شکل انسان...

اونوقت بود که دوباره به خودم جرعت دادم تا دریچه قلبم رو باز کنم به روشون...

پشیمون نیستم...

بالاخره دوست داشتن و غم بهم گره خورده...

کسی رو دوست داشته باشی غمگین میشی... کسی رو دوست نداشته باشی غمگین میشی... در هرصورت غمگین میشی... اما اینکه دوست داشته باشی و غمگین بشی بهتره... در هرصورت که آدمیزاده و غم...

خسته تر...