من به تنهایی عادت کرده بودم و دیگه مشکلی نبود
دیگه ازش ناراحت نبودم از اینکه کسی رو ندارم تو زندگیم که باهاش برم بیرون و هر وقت خواستم بهش زنگ بزنم اذیت نمیشدم
به تو خونه موندن و بیرون نرفتن عادت کرده بودم
به فیلم دیدن و موسیقی گوش دادن و دنبال کردن روزمرگیای ملت و هر از چندگاهی سینما رفتن تنهایی یا با خانواده عادت کرده بودم
منِ برونگرا تبدیل شده بودم به یه آدم میانگرای متمایل به درونگرا که از تنهایی لذت میبرد
تا اینکه چند تا آدم جدید وارد زندگیم شدن و باهم دوست شدیم رفتیم سفر رفتیم هیئت و این ور اون ور
من دوباره شده بودم همون آدم برونگرای 70درصدی که اگه یه روز بیرون نمیرفت خسته میشد
حتی تو ایام امتحانا هم باهم میرفتیم بیرون
فکر کردم دیگه تموم شده اون تنها بودنه پس عادت کردم به تنها نبودن
ولی دوباره این اواخر حس تنهایی اومده سراغم و من پشیمونم از اینکه از نقطه ی امنم که دور خودم کشیده بودم و کسی رو بهش راه نمیدادم دور شدم
حالا دوباره تا وقتی عادت کنم به تنهایی قراره رنج بکشم و قلبم درد بگیره
همه اینا رو گفتم که بهتون بگم
وقتی وارد زندگی یه نفر میشید کاری نکنید اون شخص به خاطر خروج از نقطه امنش احساس پشیمونی کنه
آخه میدونی برگشتن دوباره به نقطه امن و بازسازی روح کار سختیه.
