eitaa logo
برشی از یک کتاب
4هزار دنبال‌کننده
300 عکس
55 ویدیو
2 فایل
ارتباط با من : @Ammar12 تبادل و تبلیغ : @Mohajer1214 _ هدف، ارائه طریق و الگوست _ با #ایتا و #تلگرام کسی فیلسوف نمی‌شود _ باید کتاب خواند... کتابِ خوب
مشاهده در ایتا
دانلود
بخشی از کنشگری سیاسی، با نیت مبارزه مدنی و «تلنگر زدن» آغاز می‌شود، اما به‌دلیل خطای تحلیلی، در عمل به نتیجه‌ای معکوس می‌رسد و نهایتاً به زیان همان جامعه‌ای تمام می‌شود که قرار بوده از آن دفاع کند. نمونه روشن آن، تحریم انتخابات با این تصور است که عدم مشارکت، پیام روشنی از نارضایتی به نظام حکمرانی منتقل می‌کند. این در حالی است که در منطق سیاست و روابط بین‌الملل، مشارکت پایین پیش از آن‌که نشانه اعتراض باشد، به‌عنوان سیگنال کاهش انسجام اجتماعی و فرسایش سرمایه ملی خوانده می‌شود.این سیگنال‌ها بی‌هزینه و خنثی باقی نمی‌مانند. بازیگران بین‌المللی بر اساس همین داده‌ها کنش می‌کنند؛ از تشدید فشار اقتصادی و تحریم، تا محاسبه سناریوهای پرهزینه‌تر، از جمله اقدام نظامی، با این امید که جامعه دچار شکاف، شورش خیابانی، جنگ داخلی و در نهایت فروپاشی از درون شود. به‌بیان ساده، آنچه در داخل به‌عنوان «اعتراض مدنی» تصور می‌شود، در بیرون از مرزها اغلب به‌عنوان «فرصت راهبردی» تفسیر می‌گردد.امروز در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که نیازمند تحلیل دوباره‌ایم، نه واکنش‌های هیجانی و برساخته رسانه‌ای. نظام غربی به رهبری ایالات متحده، با همه شبکه هم‌پیمانانش، در آرایش تقابلی علیه کشور قرار گرفته؛ نه با دکترین‌های محدود و گزینشی، بلکه با الگوی ضربه فوق‌سنگین و برق‌آسا. الگویی که در آن، اقتصاد، سیاست و زیرساخت به‌طور هم‌زمان هدف قرار می‌گیرند. در چنین سناریویی، اساساً «براندازی سیاسی» معنای کلاسیک خود را از دست می‌دهد؛ هدف، تغییر دولت نیست، بلکه از کار انداختن کلیت سیستم و بازگشت‌ناپذیر کردن بحران است.در همین چارچوب است که مفهوم «باید مأیوس شوند» معنا پیدا می‌کند. مأیوس‌سازی دشمن نه یک شعار احساسی است و نه صرفاً مبتنی بر الهیات دینی؛ بلکه یک منطق عقلانی در سیاست و امنیت ملی است. نمایش اراده جمعی، انسجام اجتماعی و حضور میدانی مردم به خصوص در مناسبت‌هایی مانند ۲۲ بهمن ، برای بازیگران بیرونی، صرفاً یک مراسم نیست، بلکه یک پیام بازدارنده است: این جامعه، با وجود اختلاف‌ها و فشارها، فرو نپاشیده و قابل شرط‌بندی برای سناریوهای پرهزینه نیست.در نهایت، انتخاب با خود ماست. یا بار دیگر بر اساس تحلیل‌های هیجانی، داده‌های ناقص و موج‌های رسانه‌ای تصمیم می‌گیریم و مسیری را می‌رویم که دودش دیر یا زود به چشم خودمان می‌رود؛ یا راهی را انتخاب می‌کنیم که مبتنی بر عقلانیت سیاسی است .راهی که شاید همه مشکلات را حل نکند، اما حداقل این حسرت را برای فردا باقی نمی‌گذارد که با دست خودمان، خودمان را بی‌پناه‌تر کرده‌ایم. 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed
۲۲ببهمن۲.mp3
زمان: حجم: 7.6M
آخرین نبرد ... 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed
ایران این روزها در یکی از حساس‌ترین بزنگاه‌های تاریخی خود ایستاده است؛ فشاری از بیرون که دندان نشان می‌دهد، و زخمی از درون که درد می‌کشد.روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، مردم به خیابان آمدند؛ نه برای ویرانی، نه برای نفی ایران، بلکه برای نان، برای کار، برای کرامت. آن‌ها مردم بودند؛ همان مردمی که سال‌هاست زیر بار تورم، بی‌ثباتی و تصمیمات اشتباه خم شده‌اند. اما در همان روزها، جریان اعتراضِ به‌حق، به دست منافقین، عوامل نفوذی و لیدرهای شناخته‌شده، از مسیر مطالبه خارج شد و به حاشیه‌ای خونین کشانده شد؛ جایی که خشونت عریان، صدای مردم را خفه کرد و خون بی‌گناهان، صفحه‌ای تلخ در تاریخ ثبت کرد.در ۲۲ دی، دوباره مردم آمدند؛ این‌بار برای گفتن یک «نه» روشن: نه به اسلحه، نه به آتش، نه به هر مسیری که اعتراض را به جنگ داخلی شبیه می‌کند. این هم مردم بودند.و در ۲۲ بهمن، شاید شلوغ‌تر و معنادارتر از بسیاری از سال‌ها، مردم باز هم آمدند؛ نه برای انکار مشکلات، بلکه برای فرستادن یک پیام صریح به غرب و ایالات متحده: «ایران ایستاده است. اختلاف داریم، درد داریم، مطالبه داریم؛ اما این خانه را خودمان تعمیر می‌کنیم.» این‌ها هم مردم بودند.حقیقتی که باید با صدای بلند گفت این است: آن‌هایی که برای گرانی فریاد زدند، و آن‌هایی که خشونت را محکوم کردند، و آن‌هایی که برای تمامیت ایران به میدان آمدند، همه از یک ملت‌اند. دوقطبیِ «این‌ها» و «آن‌ها» دروغی است که فقط به کار دشمن می‌آید.ایالات متحده ناو می‌آورد، تهدید می‌کند، محاصره می‌چیند، چون خوب می‌داند شکاف داخلی، کم‌هزینه‌ترین سلاح علیه ایران است.مشکلات داخلی واقعی‌اند؛ انکارشان خیانت است. اما ویرانی، مطالبه نیست و خشونت، راه‌حل نیست. ایران اگر بماند، می‌شود دولت را نقد کرد، می‌شود تصمیم را اصلاح کرد، می‌شود مسئول را پاسخ‌گو کرد؛ اما اگر انسجام فروبریزد، نه مطالبه می‌ماند، نه اصلاح، نه حتی حقیقت.امروز، بیش از هر زمان، ایران به عقلانیتِ شجاعانه نیاز دارد: شجاعتِ گفتن درد، شجاعتِ مرزبندی با خشونت، و شجاعتِ ایستادن کنار هم. این کشور با هم ساخته می‌شود یا با هم آسیب می‌بیند؛ و انتخاب، همیشه انتخاب مردم است. 🔰 کانال برشی از یک کتاب : http://eitaa.com/joinchat/1542979584C75868f9aed