" هنگامی‌که این نوشته را می‌خوانی، آیا من از حصار غم‌‌ها آزاد شده‌ام؟! "

می‌دونم چرا این‌کارو می‌کنی. تو هیچ جوابی برای ابراز غم‌و‌حسرتی که مدت‌هاست وجودمو گرفته، نداری؛ پس اونو کاملا نادیده می‌گیری و بی‌رحمانه منو بخاطر چیز دیگه‌ای می‌کوبی. اون‌قدر محکم که تیکه‌تیکه شدنِ خودمو می‌شنوم. چی بگم واقعا. فقط می‌تونم بخاطرش گریه کنم🌟 تو هرگز منو درک نمی‌کنی.

بچه‌ها هروقت گریه داشتید گریه کنید.

بارونت قلبمو ذوب می‌کنه. خیلی دوسِت دارم.. لطفا منو برسون به همون‌جایی که می‌خوام. جایی که بتونم ردپای همیشگی نیلرام رو ببینم. درختای سبزِ سبزِ سبز. همیشه کنارم بمون. دستمو بگیر و هرگز رهام نکن، عزیزدلم.

همین دیگه، قلبم برات! 💘

که خوبی بمونه تو دنیا:)

هر چندوقت‌ یکبار که به این‌جا و این رشته‌پیام سر می‌زنم؛ حجم عظیمی از خاطره به صورتم کوبیده می‌شه. پ.ن: راستش نمی‌دونم اینارو برای کی و کِی نوشتم که از فعلِ ماضی برای کلاس نهمم استفاده کردم. برای خود آینده‌م؟ نمی‌دونم.

البته خب منطقیه، چون اون‌روز رسما نهم رو به اتمام رسوندم.

یادآوریِ گذشته و فکروخیال آینده، برایم حالی باقی نگذاشته.