▪️ادب مداحی سید هبة الدین شهرستانی: «در ۱۲ ذی القعده [۱۳۳۰ ق.] در العمارة، بزرگان شهر از شیعه و سنی نزد ما جمع شدند. در بینشان شیخ طاهر، شاعر العمارة حضور داشت؛ بلند شد و سروده‌ای از خود در مدح حسین (ع) خواند: سَكِرتُ بِحُبِّهِما ما صَحَوتُ وَفيهِ لِواءَ خُطوبي لَوَيتُ (از عشق آن دو مست شدم و به هوش نیامدم و در آن بیرق مصائبم را پیچیدم.) از من خواست شعر را اصلاح کنم. گفتم: شیخ! مستی در نظر ما هم‌چون زنا و لواط و قمار و دزدی است. هم از نظر شرع و هم از نظر عقل، اسمی است برای یک معنای پلید و مناسب پاکی و قداست اهل بیت (ع) نیست که با چنین نام‌های زشتی از ساحت آن‌ها و آن چه به ایشان مربوط است، تعبیر کنی. اگر کسی بگوید: "تقامرت في حب النبي محمد (ص)" [در عشق پیامبر محمد (ص) قمار کردم] سخنش را زشت نمی‌شمری؟ قمار زشت‌تر از مستی نیست. حاضران سخن مرا نیکو شمردند و از شیخ طاهر خواستند شعر را تغییر دهد. او بالبداهة تغییرش داد و گفت: رَضَعتُ بِثَديِ الوَلا ما فُطِمتُ وَفيهِ لِواءَ خُطوبي لَوَيتُ. (از سینه ولایت شیر نوشیدم و از آن بازگرفته نشدم و در آن بیرق مصائبم را پیچیدم.)» 📚رحلة السيد هبة الدين الحسيني الشهرستاني إلى الهند، تحقيق: جواد كاظم البيضائي، دار مدارك، ٢٠١٢ م، ص٥٢-٥٣. @AlAthar