تو شبهای روشن میگفت:
«روزها فکر کردن فایده نداره. صدا و نور و شلوغی، مزاحم خیالبافی آدمه. باید صبر کرد تا شب بشه.»
اونجا که صابر ابر میگه :
اگر بلد بودیم باهم دیگه حرف بزنیم ، اگر زخمهامون رو نگه نمیداشتیم خیلی چیزا اتفاق نمیافتاد .