پیام تسلیت و ادب حکیم آیتالله جوادی با توجه به مشرب آیتالله وحید که مخالف فلسفه و عرفان بودند، قابل توجه است:
«ارتحال مرجع عالیقدر حضرت آیتالله العظمی وحید خراسانی (قدّس سرّه) ضایعه سنگين و رخداد تلخ تاریخ بود.»
20.6M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
فیلم دیدار آیتالله وحید خراسانی رحمهالله با آیتالله جوادی آملی حفظهالله
@Arefane
❖ سخنان قابل تأمل رهبر شهید درباره تفاوت «امر» ولیّ فقیه با «نظر و میل قلبی» ولی فقیه:
بنده تشخیصی دارم که در زمان ریاست جمهوری نیز همینطور بود. شما میدانید که خضوع من در مقابل امام [خمینی(ره)]، حدّ و حصر نداشت، یعنی بنده واقعاً امام را همهچیز خود میدانستم. واقعاً گاهی که میخواستم خدمت ایشان بگویم «من شاگرد شما هستم»، خجالت میکشیدم. به این معنا که خودم را در حدّ شاگرد امام هم به حساب نمیآوردم، این قدر خضوع داشتم. [با این حال،] در آن جایی که ایشان، نظر و سلیقهای داشتند که برخلاف نظر خودم بود، اگر به من امر میکردند، امرشان را قبول میکردم. چنانچه امر نمیکردند، میفهمیدم میل ایشان است، تا تشخیص نمیدادم عمل نمیکردم.
من این موضوع را به خود ایشان هم، سر قضیۀ دورۀ دوّم نخستوزیری آقای موسوی (که میدانید جریان مفصّلی بود)، صریحاً گفتم. امام، میل داشتند که آقای موسوی مجدّداً نخستوزیر شوند، یعنی من ایشان را انتخاب کنم. امّا تشخیص من برخلاف میل ایشان بود. در نامهای که هنوز هم موجود است به امام نوشتم: «آقا! شما پیش خدای متعال، طبق تشخیص خودتان عمل کردید و نزد او هم سرافرازید. امّا به من فشار آوردهاید و بناست بنده برخلاف تشخیص خودم عمل کنم. فردا خدای متعال، یقۀ مرا خواهد گرفت. یقین دارم، آن روز، شما هم به داد من نخواهید رسید! اگر شما دلتان میخواهد آقا، مهندس موسوی نخستوزیر شوند، به من امر کنید. یک کلمه بگویید: آقا ایشان را بگذارید. من هم میگذارم.»
من حتّی به امام عرض کردم: «اگر شما به من بگویید برو در تریبون نمازجمعه دست آقای موسوی را ببوس، این کار را میکنم» گفتم: «اگر شما به من دستور بدهید، خدا شاهد است هیچ حرجی در سینهام نخواهد بود». امام از اینکه من گفتم «اگر شما دستور بدهید، حرفی ندارم»، بسیار منقلب شدند. اگر هنگامی که من میگفتم: «شما دستور بدهید»، ایشان میفرمودند: «نه آقا، من چه کارهام که دستور بدهم؟! شما هرچه تشخیص خودتان است عمل کنید!» تشخیص و امر ایشان بهعنوان واجبالاطاعه چه میشد؟ توجّه کردید؟
غرض، در مقابل امام رضواناللهعلیه که اینقدر برابرشان خاضع بودم و ایشان را همهچیز خود میدانستم، تا حجّت برایم تمام نمیشد، حاضر نبودم اقدام کنم. اگر ایشان امر میکردند، حجّت بر من تمام بود، چون واجبالاطاعه بودند امّا تا امر نمیکردند، نمیشد». (۱۳۷۶/۰۱/۱۹)
📚 منشور حوزه و روحانیت، ج۸، ص۳۱۳
@Arefane