به قول کیارستمی آدم ذره ذره به بی‌آبرویی عادت می‌کنه و یک‌یوث یک‌یوث ده‌یوث می‌شه.

اونی که وسط حرف زدن باهام اسممو میاره، اصلا قلبمو پر از ستاره می‌کنه یهویی.

بابام بهم گفت کره خر. گل به خودی.🚺

اریحا جهت پایداری بقا پوست انداخت.

من متوجه شدم ما از درسا عقب نموندیم، خودمون عقب‌مونده‌ایم.

نهایتِ اون چیزی که تمومِ این سال‌ها منتظرش بودم این بود که یه نفر این آهنگو بهم هدیه بده و بگه: تو نازنینی، از حریرِ مرد آفریدنت.

بچهاااا بیاید یه چیز بانمک تعریف کنمم؛ امشب یه خانوم حدودا ۶۰ ۷۰ ساله، با پیژامه‌ی صورتیِ پاندایی، تأکید می‌کنم، پاندایی؛ اومد بهم گفت می‌خوام نماز بخونم، منم که کتاب شیمی‌م جلوم باز بود گفتم می‌خواید براتون میز و صندلی بیارم؟ اونم تشکر کرد و گفت ببخشید که تمرکزتو بهم زدم (گوگولیییییی✨) آقا من براش صندلی رو بردم و چون سروصدا بود کتاب رو گذاشتم کنار و منتظر شدم خانومه نمازش تموم بشه. تا نمازشو خوند، با همون زیرشلواریِ صورتیِ پاندایی که جوراباشو کشیده بود رو شلوارش اومد پیشم و گفت پاشو دختر، پاشو برو درستو بخون😭 تمرکز کن و وقت تلف نکن😭 خوده منه وقتی پیر بشم، البته منظورم پیژامشه.

انتخاب بین مرگ و زندگی، انتخاب بین نون باگت و بلیط لاتاریه.

قماره، کلِ زندگیِ من قماره.

توی مخیله‌ت هم نمی‌گنجه که من برا اینکه تو خفقان نا امیدی جون ندم، چنگولک به ریسمون کیا کشیدم.

معرفی می‌کنم، این شما و این عنصر مورد علاقه‌ی بنده در جدول مندلیف؛ زیرکونیوم. دقیقا هم همونجوری تلفظ میشه🙏🏻