البته الان چون آفتاب رفته خودشون برگاشون رو بستن و خوابیدن ولی خب
بازم اون قسمت های زرد باز مونده
آوان'
بیاید از هوش مصنوعی یه شعر بگیریم با هم بخونیم .
باد از سرِ بیصبری بر شاخهی گل وَزید
گل در تبِ تنهایی، سر بر سرِ خاک خَمید
هر قطره که از ابری بر سینهی سنگ چَکید
در جانِ کویرِ تشنه، صد شور و نوا دَمید
در خلوتِ این جنگل، گرگی به شتاب دَوید
آهو ز هراسِ جان، در سایهی شب خَزید
دل در قفسِ سینه، با یادِ رُخت تَپید
آندم که نگاهِ تو، بر دیدهی من رَ سید
صد قصهی ناگفته در جانِ دلم تَنید
آخر چه توان گفتن، چون نوبتِ ما رَسید