صرف نظر از این که چقدر در فضاهای آپارتمانی امروز رایج ایران تولید محصولات غذایی مانند آنچه آقای محسن رضایی گفته، کارآمد باشد اما حرفی عجیب و بی سابقه نیست. در سال‌های جنگ جهانی دوم دولت امریکا با شعار «صرفه‌جویی، میهن‌پرستی است» مردم را به خودکفایی تشویق کرد. باغ‌های پیروزی (Victory Gardens) در سراسر کشور سبز شدند و تا سال ۱۹۴۴ حدود ۲۰ میلیون خانواده در حیاط خانه‌ها یا زمین‌های عمومی سبزی و میوه می‌کاشتند. زنان کلاس‌های کنسرو خانگی برگزار می‌کردند، کودکان در مدارس فلزات قراضه جمع‌آوری می‌کردند و پوسترهای تبلیغاتی OPA از هر قاشق شکر صرفه‌جویی‌شده به‌عنوان «گلوله‌ای برای پیروزی» یاد می‌کردند.
✍حسین قتیب
3.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
حسین پاک، کارشناس حوزۀ مقاومت: رزمندگان حزب‌الله در علی‌الطاهر در شرایط عاشورایی هستند/ اگر به شکل هدفمند به نیروهای اسرائیل در خاک لبنان حملۀ موشکی شود، فشار زیادی به اسرائیل وارد می‌شود
🔴 #بیداری_ملت 👇
@bidariymelat
جریان‌های سیاسی در داخل تصور می‌کنند با استخدام شعبان‌بی‌مخ‌های بی‌ادب و پروژه‌بگیر و با توسل به اهانت و عملیات روانی نامشروع علیه رقبا، می‌توانند حریف و رقیب خود را حذف کنند؛ در حالی که اولاً موفق نخواهند شد و رویکرد حذفی در داخل پاسخ نمی‌دهد، و ثانیاً این مدل مواجهه و مقابله نامشروع با رقبا، نشانه‌ای از فقدان تقوای سیاسی در این جریان‌هاست.
اغلب نیز این رفتارهای احمقانه را از طریق اکانت‌های فیک و ناشناس مدیریت می‌کنند و پشت صحنه، پروژه‌ها را هدایت و سازمان‌دهی می‌کنند.
یکی از آرزوهایم اینه نهادهای نظارتی با شعبان بی‌مخ‌های مجازی از هر جریانی برخورد کنند و خطوط قرمز جدید و قاطعی بنا شود در کنشگری سیاست داخلی.
دانیال عبدی.
وقتی می‌گوییم بی‌بندوباری، شراب‌خواری، زنا و فحشا به زیان جامعه است و نباید اجازه داد جریانات لیبرال به نام «آزادی» جامعه را به سمت عادی‌سازی این آسیب‌ها سوق دهند، دلیلش همین است.
امروز ابزارهای تحریک قوه شهوت در جامعه به‌شدت افزایش یافته است؛ از موبایل و شبکه‌های اجتماعی گرفته تا گسترش محتوای جنسی و تغییرات نامناسب در الگوهای پوشش. از سوی دیگر، دریای روابط آزاد و روابط نامشروع، اگر به حال خود رها شود، انتهایی ندارد و به‌جای آزادی، می‌تواند جامعه را وارد یک باتلاق اخلاقی و اجتماعی کند.
✍دانیال عبدی
+ از نظر رسانهٔ موساد، معترض ساده کیست؟
- کسی که اعتراضش، همراه باشه با:
سلاح!
شوکر!
۳۰ فشنگ!
اسپری اشک‌آور!
اره برقی برای سلـ۱خی حافظان امنیت!
بطری بنزین برای آتش زدن اموال مردم!
با اذان مقدس صبح، به جهنم صادر شد
با گسترش نظام سرمایه‌داری لیبرال و هم‌بسته‌سازی آن با گفتمان‌های فمینیستی مبتنی بر عاملیت فردی، بدن زن به مثابه سرمایه‌ای چندمنظوره بازتعریف می‌شود؛ سرمایه‌ای که هم‌زمان در میدان زیبایی (صنعت مد و کاباره)، میدان کار (نیروی ارزان تولید) و میدان جنسیت (بازار صریح جنسی) به گردش درمی‌آید. این سه میدان، اگرچه مستقل به نظر می‌رسند، اما از طریق عادت‌واره‌ای مصرف‌گرا و خشونت نمادین آزادی‌انتخاب به هم گره خورده‌اند.
ارزش‌افزوده‌ی جنسی به راحتی به سرمایه‌ی اقتصادی بدل می‌شود (گردشِ میلیاردی سکوهای محتوای بزرگسالان و مدلینگ).
بدن زن به عنوان «ابزار تولید» در دو ساحت عمل می‌کند: هم در نقشِ مصرف‌کننده‌ی اجباری (صنایعِ زیبایی و تناسب‌اندام) و هم در نقش کالای نمایشی (رقاصی، بازیگری، سوژه‌ی تبلیغاتی).
فمینیسم مسلط خود به سرمایه‌ای نمادین برای طبقه‌ی متوسط شهری بدل شده است که با مشروعیت‌بخشی به «انتخاب آزادانه‌ی بدن»، در عمل، سلطه‌ی بازار را عمیق‌تر می‌کند.
با این حال، تحلیل صرفاً قربانی‌انگارانه، خود دچار خطای ذات‌گرایی است. آنچه رخ می‌دهد، نه تحمیل یک‌سویه، بلکه دیالکتیکِ میانِ ساختار و کارگزار است: زنان در این میدان‌ها، با آگاهی نسبی از قواعد بازی، گاه با بازتولید قواعد و گاه با تغییرِ تاکتیکی آنها، هم‌زمان سوژه و ابژه‌ی سرمایه‌داری جنسی‌شده هستند. مسئله‌ی اصلی، نه «ابزاری شدن» که «طبیعی‌سازی بازار به مثابه سرنوشت» است.
✍دانیال عبدی
دانیال عبدی "آزوف" (تحلیلگر)
یکی از گام‌های بنیادین در مواجهه با هر مسئله‌ی فرهنگی، شناخت چندلایه و همه‌جانبه‌ی آن است. پدیده‌ی بی‌حجابی و سهل‌انگاری در رعایت پوشش شرعی، در جامعه‌ی ایران ریشه در لایه‌های گوناگون روانی، اجتماعی و اعتقادی دارد و نمی‌توان آن را به یک عامل واحد تقلیل داد.
از منظر جامعه‌شناختی، این رفتار در بسیاری از موارد، برآمده از همنوایی جمعی و مدگرایی است. هنگامی که یک هنجارشکنی در بستر اجتماعی «جذاب» جلوه داده می‌شود و واکنش نهادهای حاکمیتی نیز ناقص، ناهماهنگ یا صرفاً تنبیهی است، آن رفتار به‌سرعت در میان توده‌ها گسترش می‌یابد، همچون اپیدمی که از کنترل خارج می‌شود. در چنین فضایی، حتی امری که از نگاه عرف و شرع نادرست است، به تدریج به یک «هنجارِ رایج» بدل می‌شود؛ مشابه پدیده‌ی نپوشیدن کلاه ایمنی توسط موتورسواران که گرچه خلاف است و قانونا جریمه دارد، اما به دلیل رواج گسترده، سهل‌گیری مجریان قانون، عملاً به رفتاری پذیرفته‌شده و فراگیر در عرف روزمره تبدیل شده است که حتی به قیمت جان افراد تمام می‌شود.
در کنار این عامل اجتماعی، میل به خودنمایی و تبرّج نیز نقشی کلیدی دارد. جلب توجه و تحسین دیگران، پاداشی دوپامین‌گونه در مغز ایجاد می‌کند که برای برخی افراد، به منبعی برای تأمین آرامش روانیِ لحظه‌ای بدل می‌شود و آنان را به پوشش‌هایی فراتر از عرف و شرع سوق می‌دهد.
از سوی دیگر، نباید از ضعف پایبندی دینی در برخی اقشار غافل شد؛ جایی که امیال نفسانی بر احکام الهی چیره می‌شود و فرد، شریعت را در برابر لذت‌های آنی، کم‌اهمیت می‌نگارد.
اما شاید عمیق‌ترین لایه‌ی این مسئله، بازگشت به سرشتی باشد که قرآن کریم از آن با تعبیر ﴿إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَىٰ﴾ یاد کرده است. انسان به طور فطری کشش‌هایی به سرکشی و عبور از مرزها دارد، و این مؤمنان هستند که با ریاضت اخلاقی، خودمراقبتی و سرکوب نیروی شر درونی، بر این خواسته‌ی فطری غلبه می‌کنند.
اکنون که وضعیت پوشش در جامعه به نقطه‌ای بحرانی رسیده و در برخی موارد از «بی‌حجابی» به سمت «عریانیِ عرفی» حرکت می‌کند، ضرورت دارد آسیب‌شناسیِ روش‌مندِ گذشته را در دستور کار قرار دهیم. پرسش اساسی این است: رویکردهای چندساله‌ی ما در مواجهه با این معضل، چه کاستی‌هایی داشته‌اند؟ آیا غلبه‌ی نگاه امنیتی و پلیسی بر ابعاد فرهنگی، تربیتی و اجتماعی، نه تنها راهگشا نبوده، بلکه به عادی‌سازی یا حتی جذاب‌تر شدن این پدیده دامن نزده است؟ این پرسشی است که پاسخ به آن، نیازمند بازتعریف راهبردی و همکاری میان حوزه‌های علمیه، علوم اجتماعی و نهادهای اجرایی است.
✍دانیال_عبدی