📚رمان «۱۹۸۴» و طعنه‌های واقعیت به آرمان‌شهرهای کمونیستی رمان ۱۹۸۴ جورج اورول، با نگاهی کنایه‌آمیز و هوشمندانه، تناقض‌های درونی نظام‌های کمونیستی را به تصویر می‌کشد. یکی از این تناقض‌ها، تضاد میان نام نهادها و عملکرد واقعی آن‌هاست؛ مثلاً در داستان، نهادی به نام «وزارت عشق» وجود دارد که وظیفه‌اش شکنجه و سرکوب کسانی‌ است که به حکومت شک کرده‌اند! این تضاد، تنها در صفحات رمان باقی نمانده است. در برخی دولت‌های معاصر نیز نمودهایی از آن دیده می‌شود. برای نمونه، در کره شمالی، همه افراد موظف‌اند رئیس کشور، کیم جونگ‌اون، را «رفیق کیم» بنامند؛ اصطلاحی که ظاهری دوستانه و برابری‌طلب دارد؛ اما در واقعیت، او تنها فرد دارای اضافه وزن در تمام کشور به نظر می‌رسد! (حداقل در تصاویری که از رسانه‌های رسمی کره منتشر می‌شود. شاید یکی‌دو ژنرال هم اندکی فربه باشند، اما در مقایسه با چهره‌ی مردم عادی، تفاوت چشمگیر است.) این در حالی است که شعار رسمی حکومت، حمایت و مرکزیت‌بخشی به طبقه‌ی کارگر (پرولتاریا) است؛ شعاری که با واقعیت روزمره‌ی شهروندان کره‌شمالی و سبک زندگی حاکمانشان، فاصله‌ی آشکاری دارد. #کره_شمالی #کمونیسم #رمان @Barlabeietarikh

بخش ایران در موزه لوور یکی از درخشان‌ترین مجموعه‌های تمدنی خاورمیانه است. از کتیبه‌های هخامنشی و سرستون‌های تخت جمشید گرفته تا سفال‌های ایلامی و کاشی‌های دوره اسلامی، همه‌چیز در آن پیدا می‌شود. بخشی از این آثار در دوره قاجار، با مجوز رسمی حفاری فرانسوی‌ها در شوش و دیگر مناطق ایران، از کشور خارج شد. برخی دیگر هم طی قرون گذشته از طریق بازارهای عتیقه به لوور راه یافتند. #لوور #ایران @Barlabeietarikh

🎞️ ما آخرین نسلی هستیم که این صدا را می‌شنویم... صدایی که روزگاری، شرق و غرب عالم را به هم متصل می‌کرد. شَعربافی و پارچه‌های ابریشمی، از دیرباز از جمله کالاهای نفیس و اساسی صادراتی ایران به شمار می‌رفتند که به اقصی‌نقاط جهان، چه در غرب و چه در شرق، راه می‌یافتند. امروز اما، در نتیجه‌ی نبود حمایت کافی از این صنعت و نیز کاهش گرایش نسل جدید به این هنر، شَعربافی در حال فراموشی است. در حال حاضر، تنها تعداد معدودی کارگاه در کاشان و یزد باقی مانده‌اند که هنوز فعال‌اند؛ سایر کارگاه‌ها یا از بین رفته‌اند یا متروکه شده‌اند. روزی روزگاری، با همین دستگاه‌ها پارچه‌های گران‌بهایی از ابریشم بافته می‌شد. چه بسا اکنون بخشی از آن پارچه‌ها، زینت‌بخش خانه‌هایی در گوشه‌وکنار جهان باشند. شاید این پرسش پیش بیاید که چرا به این هنر «شَعربافی» گفته می‌شود؟ واژه‌ی «شَعر» در زبان عربی به معنای مو و تار بسیار نازک است. در اینجا، مراد از «شَعر»، نخ‌های ظریف ابریشم یا پنبه‌ای است که در بافت پارچه‌ها به کار می‌روند. بنابراین، «شَعربافی» به معنای بافتن با تارهای نازک و لطیف است، نه آن شعری که در ادبیات می‌شناسیم. #متفرقه @Barlabeietarikh