❖ شیخ محمّدرضا مسجد‌شاهی¹ عالم مهم اصفهان بود. وی رساله‌ای درباره آداب ماه رمضان برای پسرش مجدالعلماء نوشته است و آن را «رساله امجدیّه» نامیده است. ❖ در آن رساله می‌گوید: از اقرب افراد نسباً به خود شنیدم که می‌گفت: من روزه بودم و در حرم حضرت امیرالمؤمنين علیه‌السلام زیارت امین الله می‌خواندم. وقتی به عبارت «وَ مَوائِدَ الْمُسْتَطْعِمِينَ مُعَدَّةٌ» رسیدم، دیدم که سفره‌ای پهن شد و من مشغول خوردن هستم و با روزه بودنم منافاتی ندارد! ❖ شیخ محمّد‌رضا، نام آن شخص (اقرب افراد نسباً) را ذکر نکرده است، ولی مرحوم آقای حاج میرزا عبدالله مجتهدی رضوان الله علیه از خود ایشان شنیده بود که گفته بود: از پدرم شنیدم. ❖ پدر ایشان شیخ محمّدحسین مسجدشاهی است که صاحب کرامت بود. ❖ آن‌ها هفت برادر بودند. آقانجفی بزرگ‌ترین آن‌ها و پس از وی شیخ محمّدحسین بود. حاج آقا نورالله هم برادر این‌هاست. ❖ آقا نجفی می‌گوید: من و برادرم شیخ محمّدحسین، در عتبات مشغول ریاضت شرعی بودیم. برای انجام دادن اموری مجبور شدم به ایران بیایم و ریاضتم ناقص ماند. اما ریاضت شیخ محمّدحسین کامل شد. آقانجفی به اهل کرامت بودن برادرش اعتراف می‌کند. ❖ بدون تردید شیخ محمّدحسین صاحب کرامت بود. وی کتابی در تفسیر سوره حمد دارد که خیلی از آن تعریف می‌کنند و چاپ شده است. مرحوم حاج شیخ عباس قمی از ایشان با تجلیل یاد می‌کند.² 1⃣ ايشان صاحب كتاب «وقاية الأذهان» و «نقد فلسفه داروين» و استاد مرحوم والد ما و آقای خمینی بود. (ش) 2⃣ الفوائد الرضویه ؛ ج ۲ ص ۸۲۵ 📚 جرعه‌ای از دریا ؛ ج ۱ ص ۵۰۶ @darolketabb

💠 رساله امجدیّه ✍ شیخ محمّدرضا مسجدشاهی 💬 این رساله پیرامون بیان کیفیت نوافل ماه مبارک رمضان و ادعیه آن نوشته‌ شده تا مردم نسبت به این عمل عبادی که از معتبرترین و مهم‌ترین اعمال این ماه مبارک می‌باشد و مورد غفلت قرار گرفته شده، ترغیب شوند، و از مستحسنات و اعمال و اذکار و ادعیه غیرمعتبر تا حدودی فاصله بگیرند. @darolketabb

• «بانوی اوّل»؛ روایتی تاریخی - داستانی از زندگی امّ المؤمنین حضرت خدیجه سلام الله علیها - نویسنده: سیّد محمّدتقی موحد ابطحی

بسم الله الرحمن الرحیم مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِیلاً Farsi.Khamenei.ir

وَ قَالَ عليه‌السلام: «لَمَّا بَلَغَهُ قَتْلُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ إِنَّ حُزْنَنَا عَلَيْهِ عَلَى قَدْرِ سُرُورِهِمْ بِهِ إِلاَّ أَنَّهُمْ نَقَصُوا بَغِيضاً وَ نَقَصْنَا حَبِيباً» و درود خدا بر او، فرمود: (آنگاه كه خبر كشته شدن محمد بن ابى بكر را به او دادند فرمود) همانا اندوه ما بر #شهادت او، به انداز‌ه‌ی شادى شاميان است، جز آن كه از آنان يک دشمن، و از ما يک دوست كم شد. • نهج‌البلاغه؛ حکمت ۳۲۵ @darolketabb