- «فردوسی، ایران را سروده است»

- قصه‌های شاهنامه - جلد اوّل ✍ ساسان فاطمی

- شاهنامه به نثر پارسی - جلد اوّل ✍ میترا مهرآبادی

دکتر شفیعی کدکنی درباره رفتار اعراب با ایرانیان و چرایی سرودن شاهنامه توسط فردوسی می‌گوید.

سخنان دکتر زریاب درباره فردوسی

این بیت‌ها سروده‌ی فردوسی نیست:

یکی بد کند، نیک پیش آیَدَش جهان بنده و بخت خویشْ آیَدَش یکی جز به نیکی جهان نَسپَرَد همی از نِژندی¹ فرو پَژمُرَد ¹ ‌‌غمگينى - شاهنامه (داستان کشته شدن سیاوش) @BasatinAlUlama

• مناسبات دو شاگرد مرحوم میرزای شیرازی با ایشان و یکدیگر؛ مرحوم شیخ فضل‌ الله نوری و مرحوم شیخ عبدالکریم حائری • شیخ عبدالکریم حائری، رسائل را پیش شیخ فضل الله نوری خواند • مادر شیخ عبدالکریم حائری در اندرونی بیت میرزای شیرازی ساکن و امین مالی ایشان بود. او کلید صندوق وجوهات میرزا را در اختیار داشت - آیةالله سیّد موسی #شبیری زنجانی @BasatinAlUlama

✦ محبوب‌ترین عمل نزد خداوند ❖ مرحوم آیةالله محمّدتقی مصباح یزدی (رضوان الله علیه): • از امام جواد علیه‌السلام نقل شده است: «أوْحَى‌ اللهُ إلَى‌ بَعْضِ‌ الْأنْبِيَاء: أمَّا زُهْدُكَ فِي الدُّنْيَا فَتُعَجِّلُكَ الرَّاحَة» خداوند متعال به برخی از انبيا وحی کرد که زهد در دنيا باعث راحتی خودت است؛ وقتی به امور دنيا تعلق نداری و زندگی ساده‌ای داری، غم و غصه‌ای نيز نداری. بنابراين زهدت را به حساب من نگذار! زهدت باعث می‌شود که خودت راحت باشی. • «وَ أمَّا انْقِطَاعُكَ إلَيَّ فَيُعَزِّزُكَ بي‌» اين‌که سر و کارت فقط با من است و اميدی به ديگران نداری، نيز باعث عزت خودت است. • «وَلَكِنْ هَلْ عَادَيْتَ لِي عَدُوّاً وَ وَالَيْتَ لِي وَلِيّا»؛ آيا کسی را به خاطر من دوست، يا دشمنی را به خاطر من دشمن داشته‌ای؟ اين دوستی و دشمنی است که برای من بوده است، ولی کارهای ديگرت مال خودت است. • حال اين پرسش مطرح ميشود که دوستی مؤمن به خاطر خدا چه خصوصيتی دارد که خداوند ميفرمايد: نماز، روزه و عبادت‌های ديگرت مال خودت است، اما اينکه کسی را به‌ خاطر من دوست بداری، برای من است؟ اين دوستی با ساير عبادت‌ها چه تفاوتی ميکند؟ • به نظر ميرسد دليل اين امر آن است ‌که محبت انسان به ديگران برای خدا، در واقع همان محبت خداست و عملی جداگانه نيست. نماز، روزه، زکات و ساير عبادت‌ها هر کدام عملی مستقل است، و وقتی انسان آن‌ها را انجام ميدهد، انتظار ثواب نيز دارد، اما روشن است که وقتی کسی خدا را دوست داشته باشد، دوستان خدا را نيز دوست خواهد داشت. • وقتی انسان به کسی خيلی علاقه داشته باشد، هر چيزی را که به او نسبت داده شود، نيز دوست دارد. مثلا محبت انسان به تصوير محبوب، محبتی جدا از محبت او نيست و هر کسی تصوير محبوب خود را نيز دوست می‌دارد. بنابراين محبت انسان به مخلوقی از مخلوقات خدا به خاطر خدا، همان شعاع محبت خداست که به محبوب خدا تابيده است و چيز ديگری نيست. اين است که خداوند از آن بسيار خشنود می‌شود و باعث رشد شخص می‌شود. • از اين‌رو روايات فراوانی درباره دوست داشتن مؤمن وارد شده است که اين کار را يکی از بالاترين عبادت‌ها معرفی می‌کند که نه تنها منافاتی با محبت خدا ندارد، بلکه مورد تأکيد خداست و خداوند از مؤمن انتظار دارد که غير از همه عبادت‌ها، اين فضليت را نيز داشته باشد. • در روايات ديگری آمده است که هنگامی که دو مؤمن به هم می‌رسند، بر‌ترين آن‌ها کسی است که ديگری را بيشتر دوست می‌دارد. @BasatinAlUlama