- عرفان و عارف نمایان ترجمه‌ی «کَسر الأصنام الجاهلیة» - نویسنده: مرحوم ملّاصدرا شیرازی - ترجمه: محسن بیدارفر @BasatinAlUlama

💠 عاقبت به شر شدن گاهى در اثر #اعتقاد است و گاهى بسبب #اعمال. و آنكه هر شى‌ء را همانطور كه هست درک كند، و به نادانى و كورى مبتلا نبوده و تمامى عمر خود را در طاعت خداوند گذرانده و معصيت ننمايد، از بدعاقبتى و خسران در امان خواهد بود، و اين بالاترين درجه #عارفان باشد. ♨️ ... چرا كه انسان به دو سبب عاقبت به شر مى‌شود: 1⃣ نخستين -كه سهمگين‌تر نيز هست- فراگيرى اعتقاداتى تعصّبى است قلب را. اعتقاداتى كه نه از راه #كشف و يا #برهان_يقينى بلكه از روى #تقليد پيدا شده‌اند. چرا كه هر كس به عقايد مجادله‌گرانى كه به عقل‌هاى كم‌بهاى خود متكى‌اند بگرود -نه به خداجويانى كه از راه كشف به مطالب مى‌رسند- او را دينى فاسد خواهد بود، خالى از طريق كشف و يقين ... . 2⃣ و دومين سبب فراگيرى #دنيادوستى است و مقام‌جوئى و مرتبت داشتن نزد ديگران. ❖ ... پس سرمنشأ همه خطاها دنيادوستى است، و باعث آن كمى معرفت به خدا و ملكوت اوست، چرا كه او را جز آنان كه بشناسندش دوست ندارند و جز آنان كه به دنيا بى‌رغبت باشند و از خوشى‌ها و دوست‌داشتنى‌هاى آن دورى گزينند، او را نشناسند. ❖ پس نشانه‌ى خدادوستى دورى گزيدن قلبى و باطنى از دنيا و مافيهاست، گو اينكه چنين كسی به حسب وظيفه‌ى دينى داراى اهل‌ و عيال و فرزند و مال در حد لزوم باشد، ليكن خاطر او به اين‌ها وابسته نيست. ❖ حال، شگفتى از كسانى است كه با غوطه‌ورى در دنيا و شهوات آن و غرقه بودن در لذت‌هايش مدعى خدا دوستى‌اند؛ و شگفت‌آورتر نادانان و احمقانى چند از عوامند كه چنين ادعاها را از اينان پذيرا مى‌گردند، در صورتى‌ كه خداوند آن مقدار عقل كه اينان را از حيوانات امتياز بخشد به ايشان عطا فرموده، و اين مقدار فهم كه ميان دوستان و دشمنان خدا فرق گزارند به ايشان ارزانى داشته است. ❖ حال يا با هوش و فراست خود به اين مرتبه از درک رسيده باشند و يا از شنيدن نشانه‌هاى دوستان خدا و دشمنانش درک اين معنى كنند، و به كمک عقل و نقل امتياز ميان آنانى كه به دروغ و تزوير ادعاى دوستى خدا مى‌كنند و ميان آنان كه به راستى اين صفت را دارايند، توانند گذاشت. ❖ چون ادعا را هر كسى‌ دارد و ليكن ادعا چقدر آسان و واقعيت چه كمياب است. 📚 عرفان و عارف‌نمایان (با تلخیص و تغییر)؛ صص ۹۶_۹۳ 🗓 یکم خرداد؛ بزرگداشت فیلسوف شهیر جهان اسلام جناب صدرالمتألهین (ملّاصدرا) @BasatinAlUlama

پيامبر أعظم صلى الله عليه و آله: «بار خدايا! براى ما در نان بركت قرار ده و ميان ما و آن، جدايى مينداز. اگر نان نبود، ما نماز نمى‌خوانديم و روزه نمى‌گزارديم و واجب‌هاى پروردگارمان را انجام نمى‌داديم». 📚 الکافي؛ ج ۵ ص ۷۳ @BasatinAlUlama

در اصول کافی از امام محمّد باقر علیه‌ السلام نقل شده که سائلی از امام سوال می‌کند: چرا گاهی ناگهان غمگین می‌شویم؟ امام می‌فرماید: یک مؤمنی در جای دیگری غمگین شده است! @BasatinAlUlama

امام محمّد باقر علیه السلام از محمد بن حنفيّه از پدرش علی‌ بن ابی‌ طالب عليهما السّلام در توضيح آيه كريمه «وَ لَسَوْفَ‌ يُعْطِيكَ‌ رَبُّكَ‌ فَتَرْضی‌ٰ‌» بيان كرد: رسول اللّٰه صلی‌ اللّٰه عليه و آله فرمود: آن‌قدر برای‌ امّتم شفاعت می‌‌كنم تا منادی‌ ندا سر دهد، يا محمد! آيا راضی‌ شدی‌‌؟ می‌‌گويم: يا ربّ‌! راضی‌ شدم و تو را سپاسگزارم. سپس علی‌ عليه السّلام به اهل عراق رو كرد و فرمود: آنگاه شما اهل عراق می‌‌گوييد به آيه كريمه «يٰا عِبٰادِيَ‌ اَلَّذِينَ‌ أَسْرَفُوا عَلی‌ٰ‌ أَنْفُسِهِمْ‌ لاٰ تَقْنَطُوا مِنْ‌ رَحْمَةِ‌ اَللّٰه» اميدواريم، امّا ما اهل‌بيت می‌‌گوييم به آيه كريمه «وَ لَسَوْفَ‌ يُعْطِيكَ‌ رَبُّكَ‌ فَتَرْضی‌ٰ‌» اميدوارتر هستيم كه شفاعت برای‌ امّت محمّد صلی‌ اللّٰه عليه و آله قرار داده شد. 📚 شواهد التنزيل لقواعد التفضيل؛ ج ۲ ص ۴۴۶ @BasatinAlUlama

• خصوصیات شب و روز عرفه - مرحوم حاج آقا مجتبی تهرانی @BasatinAlUlama

❖ آیةالله سیّد موسی #شبیری زنجانی: • مرحوم حاج شیخ عباس قمی در مفاتیح الجنان درباره روز عرفه نوشته است: «از اعیاد عظیمه است اگر چه به اسم عید نامیده نشده است». • وی به تبع علّامه مجلسی در «زاد المعاد»¹ لفظ «عید» را به کار برده است و مجلسی برای آن مأخذی ذکر نکرده است. • با اینکه لفظ «عید» از عناوینی است که باید شارع آن را جعل کند و دارای آداب و تشریفات خاصی است. ¹ زاد المعاد، ص ۱۷۰؛ عبارت این است: «و أما يوم عرفة فهو من الأعياد العظيمة». 📚 جرعه‌ای از دریا؛ ج ۳ ص ۲۵۸ @BasatinAlUlama

بحری که او را نیست بُن، می‌گوید: ای خاکِ کُهُن دامن گشا، گوهر سِتان، کی دیده‌ای امساکِ من؟ - #مولانا @BasatinAlUlama

محدث قمی در مفاتیح الجنان، از چاپ سنگی اقبال، ذیلی بر دعای عرفه نقل کرده که با عبارت «الهی أنا الفقیر في غناي...» آغاز می‌شود. در این مقاله که توسط حجةالإسلام رضا مختاری نگارش یافته، درباره‌ی این ذیل بحث شده و نگارنده بر اساس ادله‌ی مختلف به این نتیجه رسیده که این ذیل، از مناجات‌های ابن عطاءالله اسکندرانی صوفی مصری است که در حاشیه بعضی نسخه‌های اقبال افزوده شده و سپس به متن راه یافته و برخی آن را جزء متن دعا دانسته‌اند. (کتاب شیعه، ش ۱۷-۱۸، ص ۷۰-۷۸) @shiabookbio @BasatinAlUlama

فرازی از دعای امام حسین علیه السلام در روز عرفه @BasatinAlUlama

خویشْ فَربه می‌نِماییم از پیِ قربانِ عید کانْ قَصابِ عاشقان بس خوب و زیبا می‌کُشَد همچو اسماعیلْ گردن پیشِ خنجر خوش بِنِه‌ در مَدُزد از وِیْ گِلو گر می‌کَشَد تا می‌کُشَد از زمینِ کالبَد بَرزَن سری وان گه ببین‌ کو تو را بر آسْمان بَر می‌‌کَشَد یا می‌کُشَد صد تقاضا می‌کند هر روز مردم را اَجَل‌ عاشقِ حقْ خویشتن را بی‌تقاضا می‌کُشَد - #مولانا @BasatinAlUlama

نشسته‌ایم دل و عشق و کالْبَد پیشَت یکی خراب و یکی مست و آن دگر دِلْشاد - #مولانا @BasatinAlUlama