حرف های ما هنوز ناتمام تا نگاه می کنی وقت رفتن است و باز هم همان حکایت همیشگی پیش از آن که با خبر شوی لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود آی، ای دریغ و حسرت همیشگی ناگهان چه قدر زود دیر می شود! _قیصر‌ امین‌پور

شبیه نهنگ بود؛آن‌چنان در اقیانوسِ تنهایی‌اش فرو می‌رفت که جستنش میانِ انبوهِ مولکول‌های غم طاقت‌فرسا می‌شد.

و من پرندگان غمگین زیادی را دیدم که هنوز پرواز می‌کنند..

شدم‌ غرق تو رو‌ عرش کشتی پنج صبح تا یه روز خوب هر جایی یه دوست‌ بمون!)

«من گم شدم، یه جایی بین پیچ و تاب خاطراتمون تو رفتی اما من موندم. تو رفتی.. من موندم!!»

سال های متمادی میگذره خاطرات کمرنگ میشن احساسات تغییر میکنن و آدم های جدید تو زندگیمون میان. اما، انگار ما هربار چیز کمتری برای ارائه داریم. شاید دیگه هیچی.

به قصد پرواز تجربه کردم من سقوط را..