به اعتدال ازین پرده‌مان رهایی نیست مگر مساعدتی دستِ انقلاب کند ز هم بدرّد این ابرهایِ تیره‌ی شب وِثاق و کوچه پر از ماه و آفتاب کند -ایرج میرزا

چِراغِ قَلبِ مَن تویی؛

من با بازگشت دایناسورها کنار میام ولی باگ ایتا داره میره رو مخم.

چنلای ایتا اینجوریه که پنج درصدش پسته، صد و یازده درصدش تبلیغات

آسمون رو که میبینم، یاد تو میوفتم؛

هر وقت بخاطر ترسِ از دست دادنش گریه کردی، یعنی بیشتر از خودت دوسش داری.

ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺑﺎ ﺩﻟﺒﺮﯼ ﺩﻝ ﺍﺯ ﮐﻔﻢ ﺩﺯﺩﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮﺩﻡ ﻧﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﺩﻝ، ﺳﻨﮕﺪﻝ ﻧﺸﻨﯿﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺍﯼ ﺩﻟﺮﺑﺎ، ﺩﻟﺒﺮ ﺯ ﺩﻝ ﺑﺮﺩﻥ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ؟ ﺍﺯ ﺗﻪ ﺩﻝ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺩﻝ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ -ژولیده نیشابوری

این شعر یه داستان باحالی هم داره میگن تو یه مجلسی از ژولیده نیشابوری میخوان که کاملا فی‌البداهه یه شعر بگه که در اون ده بار کلمه دل تکرار بشه اما با معنای متفاوت، ژولیده نیشابوری هم بعنوان جواب این شعر رو میگه و داداشای حاضر در مجلس کرک و پرشون میریزه

تو به من اندازه‌ی یکایک ستارگان آسمان بوسه بدهکاری. تو به من اندازه‌ی تک تک ابرک های آسمان آغوش گرمت را بدهکاری. تو به من اندازه‌ی تک تک سلول هایت حرف و سخنان شیرینت را بدهکاری. تو به من اندازه‌ی بند بند وجودت ‹دوستت‌دارم› هایت را بدهکاری. تاوان دزدیدن، آن هم بدون سر و صدا حبس است. حبس کردن من در آغوش خودت. این جگر گوشه من از دلتنگی و نبودنت رو به فوران خون است... جواب درد قلب مرا که می دهد؟ -نویسنده‌ی ناشناس

-

آقای کیم³