ذهنم شده مثل اینستاگرام. تا به یه چیزی فکر می‌کنم توو خوابم میاره اونو.

محبوبم کجایی که اولین گل نرگس امسال رو بهم هدیه بدی.

36 ساعت اخیر از قشنگ‌ترین ساعات پاییز بود. میتونم ساعت‌ها بهش فکر کنم و لبخند رضایت بزنم. خستم؟ خیلی. کار کردم؟ خیلی خیلی زیاد. گریه کردم؟ بله. غصه خوردم؟ زیاد. خندیدم؟ از ته دل. آسیب دیدم؟ چندین زخم دست و شکستن ناخن پا. خوابیدم؟ خیلی کم.

دیشب رفتیم هیئت دانشگاه بعد تا دیروقت توو حیاط نشستیم. ساعت دوازده و نیم شام گرفتیم. بعد اومدیم دیدیم سرپرست در رو بسته. از پرده‌هایی که باید شسته میشد به عنوان بالشت و از پارچه مشکی که برای سیاه پوش کردن فاطمیه بود به عنوان پتو استفاده کردیم( و تا صبح یخ زدیم). از 7 و نیم صبح پاشدیم و تا 2 و نیم ظهر کار کردیم... دوستم که درسش تمام شده بود رو بعد از یک سال و نیم دیدم. و کلی جزئیات جالبناک.

توو خیابون راه میری یکی تیشرت تنشه یکی با هودیه😭😂.