از دایره اجتماعی من و کسایی که توش قرار دارن فقط خودم موندم و دایره.

به او نگریستم ، او مانند نقشه ای زیبا و دیدنی بر دل کوچک من نشسته بود ، او مانند رویایی بود که هرشب به آن فکر میکردم ، او تکه ای از من. تکه ای بزرگ از من بود، من به او نیاز داشتم و این فقط عشق نبود. او فردی در قالب رویاهایم ، دریاچه ای در صحرایم ، و گیاهی در سنگم بود. کم کم تبدیل میشد به تمام من و من بدان او ، قلم بی جوهری بیش نبودم. اما چه فایده ، عشق من در قالب کلمات راهی نمیشود ، او چیزی بیشتر از چند کلمه بی ارزش بود... شاید می توان گفت که او را نمیتوان در قالب کلمات توصیف کرد. اما من فکر میکنم او را در قالب آفریننده هم نمیتوان توصیف کرد ، او چیزی بیشتر از همه چیز من بود. حیف که نوشتن فایده ای نداشت. من ویرانم. از خود ویرانم ،از اینکه تنها یک نگاه او من را ویران می‌کند ویرانم. بله ! و من به زبان آوردم آنچه را باید ، اما چه فایده.... زبانم تنها عضوی بی ارزش از منِ بی ارزش است. - ریحانه.

شب، آرام‌آرام بر شانه‌های شهر می‌نشیند و چراغ‌ها یکی‌یکی به رؤیاهایشان پناه می‌برند. - r

محو شو گلابی