باروننن >>>>

_

سپس قلبِ مرا بوسید و صبر کرد پروانه‌ها در رگ‌هایم برقصند . .

سلام! من اندازه ی مشقت و سختی کار توی معدن اندازه ی پیچیدگی گره های نخ های قالی اندازه ی چال های روی صورت ماه اندازه ی درخشان بودن لباس ستاره ای آسمون اندازه ی رنگارنگی مینا کاری های میدون اندازه ی سفیدی برف زمستون اندازه ی ظرافت پارچه ی حریر اندازه ی لطافت گلبرگ های گل شقایق اندازه ی تازگی بهار اندازه ی سبزی برگ های سوزنی سرو اندازه ی سرخی انار تو پائیز اندازه ی پاشیدگی رنگ های غروب اندازه ی خوشمزگی غذا های خونه مادربزرگ و به اندازه ی تمام ۱۶ ام های سال دوستت دارم ... _باز هم مهتابِ به یادگار از پنجمین ماهِ

دلتنگم و دیدار تو درمان من است _مولانا

عه وا این توپِ گردالی خوشگل چیه تو آسمون :)

_

تو که ماه بلند آسمونی ، منم ستاره می‌شم دورت می‌گیرم :)

مهم نیست چی بشه ما همو داریم؛ مثل انعکاسِ ماه تویِ آب، همانقدر نزدیک اما دور . . :)

و آه ... چه میشود گفت ؟ تو ؟ تو آنطرف مرز های خیالی جایی که شهر با نور مهتاب روشن است تو آنطرف مرز های شادی هستی جایی که خنده گرما بخش زندگی است تو آنطرف حصار های چوبی کنار مزرعه ی طلایی گندمی درست مثل موهای لخت و قشنگت تو آنطرف رویای شیشه ای من هستی همانقدر زلال و همانقدر شفاف تو آنطرف مرز های آرزویی جایی که مردم با عشق و امید زندگی میکنند و تو آنطرفی آنطرف در دور دست ها ، باد موهایت رانوازش می‌کند پروانه برایت لالایی می‌خواند، شب تاب به شبت نور می‌بخشد و تو آن طرفی در آن مرز های دور ، و آن طرفی ، آن طرفی ، آن‌طرفِ خیلی دور ... _شاید مهتاب... آن طرفِ مرزهایِ خیالِ؛