شاید نباید شعر می‌گفتم ز چشمانت! از اینکه رویایم شده، آغوش و دستانت! اصلا غلط بود این همه گفتن ز عشق تو اینکه منم آن عاشق مجنون و پنهانت! من دوستت دارم ولی این هم خطای بود هرگز نباید می‌شدم مدهوش و حیرانت! تو دوستم داری؟ یقیناً نه، چه باید کرد؟ حالا منِ دیوانه‌ام، درگیر و ویرانت! از جنس باران و بهارانی و من چون خاک مستم ز عطر و بوی آن حالِ بهارانت! هر چند که من ساده‌ام، گیجم، بد‌اخلاقم! تو گفته بودی با منی، در عهد و پیمانت! گرچه که کافر بودم اما اعتقادم تو! بر عکس تو بیهوده بود آن دین و ایمانت!

آغوش تو یک مکان معمولی نیست هذا البلد الامین آرامش هاست

"#مولانا هم که باشی بالاخره ؛ از یه جایی به بعد خسته میشی و میگی: خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن این همون هرجور راحتی خودمونه :) .

_كن لي غريباً، فالأحبة يرحلون ‏با من غریبه باش عاقبت دل‌داده‌ها جداییست.

عصر تلخی که بجز خاطره ای قرمز نیست!

غیرتم بر تو چنان است،که گر دست دهد نگذارم که درآیی به خیال دگران!

شده آیا ک نفھمی ک چ مرگت شده است؟ من دقیقا ب همین حال دچارم امروز (:

نازِ آن خنده‌ی کوتاه کشیدیم ،ولی پیر شد فرشچیان تا قلم از چال گذشت ‌_

به نابودیِ من چشمان زیبایت قسم خورده! تو آن درد عمیق در میان استخوان هستی |#ترانه_تقوی|

بی خودی شلوغش کرده‌اند یلدا که این همه قیل و قال ندارد یک دقیقه که چیزی نیست... باید میبودند و شب‌های بی تو را میدیدند... |#المیرا_دهنوی‌|

دقیقه ی آخر پاییز تقویم را معطل می کند شاید برگردی... #یلدا مگر همین نیست؟ |#معصومه_صابر|

نیاز داریم به یک نفر که بپرسد "بهتری؟" و بی‌تعارف بگوییم "نه! راستش اصلا خوب نیستم..." نیاز داریم به کسی که از بد بودن حال ما، به نبودن پناه نبرد، که بشود بگویی خوب نیستم و او بماند و بسازد و با حرف‌هایش، امید و انگیزه و لبخند بیاورد. که برایش خودت باشی و برای نگه داشتن و ماندنش نقابِ "من خوبم و همه چیز رو به راه است" نزنی. نیاز داریم به یک نفر که رفیق باشد، نه دوست! که "دوست" یار شادی و آسانی‌ست و "رفیق" شریک غم‌ها و بانیِ لبخندها... که فرق است میان رفیق و دوست و ما این‌روزها دلمان رفیق می‌خواهد، نه دوست! |نرگس صرافیان طوفان|