در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح آدم را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد. این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد چون عموما عادت دارند این درددهای باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمرند و اگر کسی بگوید یا بنویسد مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخرامیز تلقی بکنند . - صادق هدایت

گویند که عشاق جھان عقل ندارند یعنۍ تو خرۍ من به مراتب ز تو خرتر ..

عاشق آن نیست که‌ هرلحظه زند لاف محبت ! مرد آن است که لب بندد و بازو بگشاید.

تشبیه تو با ماه کنم؟ راه ندارد! زیبایی معشوقِ مرا ماه ندارد

تو آمدی و من حالا میفهمم تا استخوان؛ به کسی مبتلا بودن یعنی چه!

مثل عبدالسلام همسر لیلی به پای عشق تو بسوزم و بمانم، یا فرهاد شوم و نبینم، یا حافظ شوم و بسرایم؟

بچه دار نشو؛ به بچه‌ات هم بگو بچه دار نشود و گوشزد کن که او هم به بچه‌اش بگوید بچه دار نشو.

- ایهام و استعاره و تمثیل و نقطھ‌چین . . آسان کھ نیست شاعرِ چشمان او شدن ! #ملکا

گفتی زسرت فکر مرا بیرون کن! جانا ، سرم از فکر تو خالیست … دلم را چه کنم؟

پس چه بهتر که من بمیرم... تا تو دلیلی برای خودکشی نیابی!

خسته تر از آنم که بگویم چرا..

تویی که میگذرم یا منم که میگذری؟ تو خود منی! چه تواند میان ما باشد؟