ادامه دارد...

#نویسنده_مهمان ۲۲ بهمن ۱۴۰۳.خوزستان.اهواز از چند روز قبل از ۲۲ بهمن ۱۴۰۳ ذهنم درگیر این بود که امسال برم راهپیمایی یا نه؟! اصلاً مردم چقدر میان؟! تولد ۴۶ سالگی انقلاب اینبار حال و هوای سالای قبل رو داره یا نه؟ تو این روزا همه جا حرف از گرونی دلار و سکه بود. حتی رفقای حزباللهی ما هم از وضعیت اقتصادی شاکی بودن و کمتر از قبل تو فعالیتای سیاسی شرکت میکردن! همینجوری تو فکر بودم که از دفتر دکتر جلیلی در تهران زنگ زدن که قراره دکتر برای مراسم راهپیمایی ۲۲ بهمن بیاد اهواز. قرار شد من با یه عکاس از اول تا آخر سفر کنار دکتر باشیم و گزارش بگیریم. سرتیم حفاظت دکتر جلیلی به عنوان تنها همراه تهرانی ایشون همزمان رسانه ، مشاور و مسئول تغذیه ایشون بود، آدرس مهمانسرا رو داد: یه جای ساده تو یه مجموعه فرهنگی مذهبی در پادادشهر اهواز. صبح زود رسیدیم مهمانسرا. بعد از کلی معطلی رفتیم خونه آیت الله جزایری. یه نیمساعتی اونجا بودیم و بعد با ماشین رفتیم به سمت چهارراه نادری برای راهپیمایی. تو راه مدام فکر میکردم مردم چطور به دکتر جلیلی به عنوان یه چهره برجسته نظام واکنش نشون میدن؟ اونم تو این شرایطی که همه از وضعیت اقتصاد شاکین! به محض ورود به جمعیت، مردم ریختن سمت دکتر. اینور و اونور میشنیدم: «آقای جلیلی! ما تو انتخابات برات  کلی تلاش کردیم!»، «قیمتا رو کی کنترل میکنه؟»، «آقا ظریف کجاست که...». از اون طرف هم صف عکس و سلفی با دکتر داغ بود! محافظها که اغلب بسیجی و نیروی مردمی بودن سعی میکردن حلقه امنیتی تشکیل بدن، ولی دکتر دستور داده بود به مردم اجازه بدن نزدیک بشن. بعد از ادامه مسیر و عبور از سیل جمعیت رسیدیم به جایگاه مراسم. دکتر که رفت رو سن جمعیت هیجان زده شد. جالب اینکه خیلی ها نمیدونستن سخنران مراسم راهپیمایی دکتر جلیلیه! روز قبلش هم که بررسی کرده بودم متوجه شدم اغلب رسانه ها درباره این موضوع چیزی ننوشته بودن. وقتی رفتم بالای جایگاه برای تصویربرداری،  هرچی چشم انداختم انتهای جمعیت رو ندیدم! با خودم میگفتم «با این همه گرونی، مردم چطوری بازم میان؟!». تو دستنوشته های مردم بعضیها از شرایط کشور انتقاد داشتن، ولی پایینش نوشته بودن «حامی انقلابیم». تو بین پوسترهای حاج قاسم و شهید رئیسی، چندتا پوستر انتخاباتیه دکتر جلیلی هم دیدم که مردم با خودشون آورده بودن! سخنرانی دکتر که شروع شد، مردم با وجود شلوغی و خستگی تا آخر شنیدن. عجیب بود! معمولاً مردم زود میرفتن، ولی اینبار موندن و شعار میدادن. موقع تمام شدن سخنرانی، دکتر رفت تو جمعیت! محافظها که غافلگیر شده بودن، چسبیدن به دکتر و با زحمت حلقه تشکیل دادن. دکتر با جمعیت دوباره برگشت به سمت چهارراه نادری. با اینکه مراسم تموم شده بود، مردم دورش حلقه زده بودن. آخرسر تیم امنیتی با آمبولانس دکتر رو از جمعیت خارج کردن! برخی حتی مسافتی دنبال آمبولانس دویدن تا بالاخره دور شد! بعد از پراکنده شدن مردم، میشنیدم بعضیا با ذوق میگفتن: «دکتر دستمون رو گرفت!»، بعضیا هم غر میزدن: «ای وای نتونستم عکس بگیرم!» @electionstories

قصه های خیلی بیشتری بود که می شد اینجا بنویسم. مثلا اینکه چطور با اینکه منصب ریاست جمهوری به کس دیگری رسید اما هر چه بد می شد در مملکت،دیوار کوتاه اتهام برای سعید جلیلی بود. هر بار که آمدم بنویسم از تهمت ها، یادجلسه ی اولی که از نزدیک دیدمش می افتادم،ایام انتخابات بود. این جمله اش ماند پس ِذهنم: "کاری نداشته باشید به تخریب ها و تهمت ها، گفتمانمان را همانی که هست بیان کنید،همین. قرار گذاشتم از آدمی که دارم می شناسم،بنویسم. همانی که رفتارش،قبل و بعد از انتخابات فرقی نکرد. افاده ای نبود،دنبال گول زدن و بازی دادن برای محبوب شدن نبود. خودش را سپر بلا کرد تا هر چه ناکارآمدی برخی آقایان است به پای نظام نوشته نشود. هم او که تنها کسیست که هر هفته گفتگوی مستقیم با مردم دارد و هر سه شنبه اگر می گوید می شود بهتر کار کرد،توضیح دهد چگونه و چطورش را هم. با آن همه داغِ بر دل و حوادث پی در پی، یک روزهایی با خودم می گفتم تمام می شود این ۱۴۰۳؟ و حالا که ۱۴۰۳ در حال تمام شدن است با اطمینان می گویم از معدود کارهایی که درست انجام دادم،همان دو رای بود که به سعید جلیلی دادم. درس بزرگی بود که: در دنیای پوپولیست ها،تو #سعیدجلیلی باش! @electionstories

ده ماه پیش،یک عبارت زیاد می خورد به گوشمان: "حلقه ی اطرافیان جلیلی" و انقدر مهیب تکرار می شد که انگار لولویی از درون آن بیرون می زد. دیدم فقط خود دکتر نیست که چهره اش را برخی رسانه ها دستکاری می کنند. انگار پروژه ی لولوسازی نه فقط سعید جلیلی، که اطرافیانش را هم هدف گرفته بود. گلِ سرسبد آن ها نماینده ی مردم شده در مجلس، که همچنان هر از گاهی با موتور دیده می شود یا اگر جلسات عمومی سه شنبه ی دکتر جلیلی را در خیابان سمیه بیایید،شاید لای جمعیت پیدایش کنید.هر کس که به کتابفروشی اش رفته و او را آنجا دیده باشد،از روی گشاده و احوال پرسی گرمش نمی تواند نگوید. دیده ام که دارم می گویم.او که با صبوری،سوال ها را جواب می دهد اما از صریح بودن ابایی ندارد. چه کسی می تواند باشد جز امیرحسین ثابتی منفرد. اما رسانه چه به من نشان داده از او؟ یا در حال بحث جدی و به چالش کشیدن افراد یا در مجلس در حال داد زدن. حالا این مرد خنده رو شده سیبل توهین،تخریب، بددهنی. فکر می کنید چرا؟ چون تمام تلاشش را کرد تا جلوی بالا رفتن قیمت دلار و تنگ تر شدن سفره هامان را بگیرد. ۸ ماه پیگیری مداوم!شوخی نیست. نگاهی به صفحه ی خودش بیندازید. @electionstories @sabety_ir

۲ اردی بهشت ۱۴۰۴ رسم چندماهه شده که بعد از صحبت های دکتر، سوال بپرسند. عجیب نبود که بیشتر سوالات این جلسه از جنس نگرانی مذاکرات و سرنوشتمان بعد از توافق بود. نگرانی پشت نگرانی! سوال پشت سوال! حتم داشتم تنها کسی نیستم که حجم زیاد نگرانی و سوالات،آرامشم را گرفته. سوالاتی مثل: چه فرقی دارد این مذاکرات آن هم بعد از یک راه طی شده در برجام؟یا مگر توافق قبلی، زهر تحریم را از سفره هامان بیرون کشید که حالا دولت مردانمان سراغ توافق جدید می روند؟ آیا این کار علاقلانه است؟ نگرانی هم از جنس لیبی شدن! آخرنتانیاهو گفته بود توافقی راضی اش می کند از جنس همان که با لیبی کردند، و خب اگر ندانی که با لیبی چه کردند، یک جستجوی ساده در اینترنت نشانت می دهد. دکتر نگرانی جمع را حس کرده بود و خواست هر کسی که سوال در رابطه با مذاکرات دارد،بپرسد، تا همه را با هم و یکجا جواب دهد. سوال که می پرسیدند با خودم می گفتم، این کشور،صدا و سیما دارد،سخنگوی دولت دارد، سخنگوی وزارت امور خارجه دارد، وزیر دارد، با این حال آن جا که جواب سوالاتشان را می جویند، جلسه ی عمومی دکتر جلیلی ست. چرا؟ جواب ساده است: آن ها انتظار دارند و این انتظار را در حرف های دکتر، طلب می کنند. @electionstories

خبر پر رنگ این روزهای ایران نه مذاکرات است دیگر، نه قطعی برق.  شاید پر رنگ ترین، این بود: عملکرد وزیر مسکن! و حالا جلسه ی هفتگی دکتر هم در مورد مسکن بود. من تا به حال صحبت های دکتر منان رئیسی را نشنیده بودم. آنقدر شیوا و فنی و آسان فهم، صحبت کرد این نماینده ی مجلس جوان که گاهی یادم می رفت باید دکمه ی ضبط را روشن کنم. تسلطش به موضوع مسکن بی تعارف، تحسین برانگیز بود. اینجا داشتم مرور می کردم عبارات ایام انتخابات را. "حلقه ی اطرافیان جلیلی"! این عبارت با آمدن به جلسه های هفتگی دکتر معنای دیگری برایم یافته. معنایی که تخصص، احترام،وقار و دوراندیشی همراهش است. معنایی که حتم دارم هر آدم منصفی هم به آن می رسد اگر تجربه کند. در حین صحبت هاش،دکتر بود که با قدم های استوار وارد سالن شد. عادتش است نرود ردیف اول،بین جمعیت بنشیند تا حواس سخنران را پرت نکند. دیگر عمیق فکر کردنش را می دانم! سخنران را نگاه می کند در حالی که دست هاش را در هم قلاب کرده. هدف از جلسه های هفتگی چیست؟! دکتر خودش در آخر توضیح داد. #برچسب عملیاتی نبودن، نقل ایام انتخابات بود. درست پارسال.همین روزها...خنده دار بودن برچسب از تلخی آن کم نمی کند... همین! @electionstories

از ۱۸ دقیقه صحبت های #محمدصادق_شهبازی یک دقیقه انتخاب کردن کار آسانی نیست. کمتر مهمانی بوده که همه ی حرف هاش را ضبط کرده باشم! من با این تمرکزِ افتضاح، عین هجده دقیقه را سرتاپاگوش بودم. از پررویی برخی آقایان گفت. آقایان پیرو نظریه‌ی موفقیت مدیرانِ دارای اتاق شخصی در کودکی! آن ها که حقیقتا گودرز را به شقایق ارتباط می دهند و تو اگر بخواهی مچشان را باز کنی، سیل برچسب هاست که به طرفت بمباران می کنند. همان‌ها که کاسبان تسلیم اند! بله درست خواندید، آقای شهبازی به درستی نامیدشان: "#کاسبان_تسلیم" همان ها که قرار بود #سایه‌ی_جنگ را از سر کشور بردارند اما با تسلیم محض و فروختن باور ناتوانی ایران و ایرانی، جنگ را بالاخره به ایران هدیه دادند. و راستی موفقیت از نظر این آقایان دقیقا در چیست؟! کدامشان موفق بوده اند؟! و چه نکته ای #دکترجلیلی در ادامه گفت! آن دیوانه‌ی قمارباز هم که حامی آن یکی دیوانه‌ی کودک کش است، و مستقیم به کشورمان حمله کرد آن هم در حین #مذاکره، او هم در کودکی اتاق شخص داشته است. و به راستی آیا آن دیوانه هم مدیر موفق است؟ @electionstories