مزخرف ترین حس میرسه به : تموم کردن یک کتاب " شهربازی " که یه مدت زندگیت شده بود و باهاش زندگی میکردی‌.

- هرگز نمیر

هنگامی که آخرین راهزن‌های مشت شعله‌ور بر زمین افتادند، چو نفس عمیقی کشید و قبل از اینکه صلح را در کنار شمشیر دیگرش غلاف کند، آن را تمیز کرد. این کارش یک جور آئین تطهیر بعد از کشتن بود؛ هم برای روح‌وروانش‌، هم برای شمشیرهایش. برای کسانی که کشته بود، زیر لب دعایی خواند، در حالی که کاملاً آگاه بود ستاره‌ها دعایش را نمی‌شنوند و آن افراد هم به هر حال لیاقت دعا را ندارند. - هرگز نمیر راب جِی.هِیز

آسمون امروز.

‌

شما میتونی منبع الهام فینیس باشی'

‌Don't say a word while we dance with the devil You brought a fire to a world so cold We're out of time on the highway to never Hold on, hold on, hold on, hold on

زن سری برای پسر تکان داد و توجهش را به ژیهائو معطوف کرد. "چیزی گفتی؟" ژیهائو شانه‌هایش را بالا انداخت. " نمی‌شه این شمشیر رو بذاری یه جای دیگه؟ بهتر نبود با اون پیرمرد حروم‌زاده دفنش می‌کردی؟" زن سرش را به علامت نفی تکان داد." برای این شمشیر برنامه دارم. در ضمن دوست دارم روی میز باشه. چطور مگه؟" " چون هنوز یادمه فرورفتنش توی سینه‌م چه حسی داشت." لحن ژیهائو تلخ بود و تا حدودی مطمئن بود که حق دارد به تلخی حرف بزند. فقط همان دیدن شمشیر سینه‌اش را به درد می‌آورد. انتظار داشت زن مسخره‌اش کند؛ مثلاً او را ترسو یا چنین چیزی خطاب کند. مطمئناً اگر افراد مشت شعله‌ور بودند، همین کار را می‌کردند. در عوض زن شمشیر را برداشت و روی نیمکت کنار خود، خارج از دیدرس گذاشت. " آه، ممنون." - هرگز نمیر راب جِی.هِیز

1:57 Your lips, my lips Apocalypse Your lips, my lips Apocalypse

_

1:41