ته کشیده، نه از رفتن، از ماندنِ بی‌حاصلی که اسمش را گذاشته‌اند زندگی.

مرا ببوس برای آخرین بار تورا خدانگهدار که میروم ب سوی سرنوشت ...

می‌نوازنم ولی دیگر کسی نیست با نت هایم زمزمه کند ...

09:09

«دیگر حتی دلم برای چیزی تنگ نمی‌شود. آن هم غم‌انگیز است.»

. می‌خواهم صدایم آنقدر نرم باشد که زبریِ روزگار را از روی شانه‌هایت بشوید. می‌خواهم آهنگی باشم که در آن گم می‌شوی، نه از جنسِ رفتن، از جنسِ ماندنِ بی‌دلیل، از جنسِ لالاییِ غمگینی برای دو روحِ بی‌پناه.