شب حزین ُ من غمین ُ ره دراز .

تو بگو از چه بنویسم؟ دیگر نه آسمان می‌بارد که استشمام بوی خاک نم خورده را به رُخَت بشکم ؛ نه درخت ها خزان است تا بگویم پاییز عاشقی‌ست ؛ اینجا ، همه چیز پر از دود و شلوغ است ؛ تاکسیان بوق میزنند و بازاریان فریاد ؛ شهر بوی غبار گرفته ، لبخند‌ها کوچ کردند و تنها چیزی که اینجا حس می‌شود، نبودن توست :)

او بہ‌ ظاهر گشت عاشق ، ما به معنی سوختیم !

چشم بستم بر تـو تا شاید فراموشت کنم هرچه کمتر دیدمت ، شد اشتیاقم بیشتر . .

_

دیدم که آدمی میتواند شفای آدمی شود . . .

-

با‌چراغی‌همه‌جاگشتم‌ ُگشتم‌درشهر هیچ‌کس‌هیچ‌کس‌اینجا‌به‌تــومانند‌نشد!›

_

- عاشقان همه نام و نشانی دارند .. آنکه در عشق تو بی نام و نشان است منم:)!

فراموش‌می‌شوی‌گویاهرگزنبوده‌ای .

__