به عنوان یک آدمیزاد، خیلی احساس حقارت میکنم. میتونستم در فراز آسمانها بالهام رو به نمایش بزارم اما درعوض باید در این دنیای پوچ و یکنواخت، سر کنم. نه موجود فرازمینی‌ای، نه قدرت برتری. فقط آدمیزاد و حیواناتی که رو به انقراضن.

خیلی بد بنظر میاد، نه؟ منظورم اینه که چرا باید خودم رو در جهانی دیگه فرشته خطاب کنم درحالی که اگر بخوام برای راحتی، بر اساس چندین عقیده مختلف نظر بدم، بازهم بار خرده گناهان من بسیار بسیار بیشتر از اون چیزی هستن که بخوام از جنس نور باشم. اصلا فرشته خطاب کردن خودم خیلی من رو خودشیفته نشون میده. مگه نه؟

تنها چیزی که میدونم اینه که به زمین تعلق ندارم. همین.

نمیتونم بخوابم

اونها فقط.... مملوء از عذاب درونی‌ان

I E A I A I O~

میدونید؛ کوچکترین چیزها، بیشترین اهمیت رو دارن. هرچی کوچیکتر، مهم‌تر