دارم به این فکر میکنم؛ اگر مادرم حرف زدن من رو ببینه، قطعا یک‌لحظه منِ کوچک رو میبینه، انگار تا دو روز پیش داشته برای راه رفتن تقلا میکرده. یا اون "من" که هرگز دست از خندیدن برنمی‌داشت و تازه حروف الفبا رو یاد گرفته بود. یکم تصورش دردناکه.

شاید برای همینه میگن بچه‌ها چه زود بزرگ میشن.

چه کاری به جز تماشای مرگ عاشق‌ترین جوانهامون ازمون بر میاد؟

اگر خدا آنان را که با نام او، جوانان را کشتند و آرزوها و آیندگان را با خاک یکسان کرده‌اند را، ملاقات کند، چه خواهد گفت؟ چه گمانی خواهد گرد؟

چه کسی گفته آنان که جان سپردند، آه نکشیده‌اند و با سکوت، مرگ را پذیرفتند؟

انان خودشان را خدا میدانند خدا دیگر کیست

چطور میتونی چشم‌هات رو بر روی تمام این حقایق تلخ ببندی؟

آیا بستن چشم‌هات روی اونها، این حقیقت که هنوزم وجود دارن رو تغییر میده؟